Perşembe günü 36+1’deyken, hiç hesapta yokken doğumum gerçekleşti 🤍 Ve çok şükür mis kokulu kızımı kucağıma aldım 💕👶🏻
Bu benim ilk gebeliğimdi. En başından beri normal doğumdan çok korktuğum için sezaryen istiyordum. Bu isteğim yüzünden hamileliğim boyunca çevremden çok eleştiri aldım, zaman zaman gerçekten moralim çok bozuldu 😔 Ama doktorum en başından beri kararımı destekledi, sezaryen istememe saygı duydu ve birlikte 38+5 için gün aldık 🗓️ İçim o gün ilk kez gerçekten rahatlamıştı.
Doğuma daha zaman var diye iki haftayı annemlerde geçirmek istedim. 35. haftada regl sancısına çok benzeyen sancılar yaşamaya başladım. Annemlerdeyken sancılar devam etti. İlk günler “yalancı sancıdır” diye düşündüm çünkü çok zorlayan sancılar değildi. Ama gün geçtikçe içime bir huzursuzluk düştü.
36+1 olduğumuz gün, sadece içim rahatlasın diye annemle birlikte doktoruma gittik. Doktor bizi yalancı sancı diyerek eve yollar diye düşünüyordum. Bu sırada eşim kendi evimizdeydi ve aramızda yaklaşık 2 saatlik yol vardı. 🚗 Hastaneye geldiğimizde artık yürümekte zorlanıyordum, bebeğim düşecekmiş gibi hissediyordum.
Yapılan NST ve muayeneden sonra doktorum, 5 santim açıklığım olduğunu söyledi… 😑 Meğerse doğumum başlamış, hatta süreci yarılamışım.🥲
O an doktorun odasında başladım ağlamaya 😢
Bir yandan “Bebeğim erken mi doğacak, küvöze girer mi?” korkusu, bir yandan eşimin yanımda olmaması, bir yandan hazırlıksız yakalanmak… Her şey üst üste geldi. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Hiç böyle hayal etmemiştim.😕
Doktorum aslında hamileliğimin başından beri sezaryen kararımı destekliyordu. Ama o gün açıklığım ilerlediği için, acı eşiğimin de yüksek olduğunu anladığı için beni normal doğuma yönlendirmek istedi. İyi niyetle ikna etmeye çalıştı 🙏🏻
Ama ben o an o korkuyu yenemedim. Ortada kalmak, yanlış karar verir miyim düşüncesi beni inanılmaz strese soktu.
Kararlıydım. Sezaryenden vazgeçmeyeceğimi söyledim.
Sadece tek bir ricam vardı:
“Eşim yolda, 2 saat bekleyemez miyiz?” dedim 🥺
Ama beklersek açıklığın daha da ilerleyeceğini ve sezaryenin zorlaşacağını söyledi. Ben ağlamaya devam ettim 😭
Ne olduğunu anlayamadan ağlaya ağlaya hazırlanıp ameliyathaneye indirildim. Gerçekten şoktaydım. Ama şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim: harika bir ekip vardı 💙 Bana o kadar güzel moral verdiler ki, içim biraz olsun sakinleşti.
Spinal iğne yapılmadan önce doktorum son kez gelip açıklık kontrolü yapmak istedi, belki açıklığın 7-8 santime ulaşmıştır, belki son aşamadasındır dedi ama ben kabul etmedim. Spinal yapıldı ve hiçbir acı, hiçbir ağrı hissetmedim 💉✨ Çok kısa sürede uyuştum.
Sezaryen sırasında dokunmaları hissettim ama en ufak bir acı ya da kötü bir his yaşamadım.
Yaklaşık 10 dakika sonra kızımın o muhteşem ağlama sesini duydum… 🥹👶🏻💕
Ben de duygulandım, ağladım…
Fotoğraflarımız çekildi 📸🥰
Bebeğimin yanımda ilk kontrolleri yapıldı sonra çocuk doktoruna götürdüler. Benim de ameliyatım yaklaşık yarım saat sonra bitti ve odama alındım. Kısa süre sonra kızım da yanıma getirildi 💕
Eşim doğuma girişimi ve çıkışımı göremedi ama kızımızın odaya gelişine yetişti 🥰
Yaklaşık 5 saat sonra ilk yürüyüşümü yaptım 🚶🏻♀️✨ Düşündüğümden çok daha rahattı. Sonrasında da sık sık yürüdüm, çoğunda desteksiz kalkıp yürüyebildim 🙏🏻
Sütüm de geldi çok şükür 🍼💕
Kızım 3 kilo, 49 cm doğdu. Doğumdan önce yapılan muayenede doktor, 2850 gram demişti, azıcık eksik ölçülmüş meğerse💗
Küvöze girmedi, çok şükür 🫶🏻
Doğumdan sonra karnıma bir kez bastırıldı ama çok hafifti. Ayaklarımı bile hissetmeden yapıldığı için hiçbir şey anlamadım.
Karnıma kum torbası konuldu, hiçbir ağrı yapmadı.
Sonda, anestezi etkisi altındayken takılıp çıkarıldığı için onu da hiç hissetmedim.
Ağrı kesiciler sayesinde genel olarak çok konforlu bir süreç geçirdim 💊✨
Ertesi gün taburcu olduk 🤍🏡
Şu anlık bir sıkıntı yok, kızımla gayet iyiyiz, sezaryen isteğimden dolayı pişmanlık yaşamıyorum. İnşallah da yaşamam🧡Allah bizi aldığımız kararlardan dolayı pişman etmesin 🤲🏻
Şimdilik aklıma gelenler bunlar 😊
Merak ettiğiniz sorular olursa gönül rahatlığıyla sorabilirsiniz 🫶🏻