asdffoo Ah o kadar haklısınız ki, kaybınız için çok üzgünüm. Başınız sağolsun. İnanın aynı şeyleri yaşıyor bir sürü prenatal kayıp yaşamış anne. Giden bebeğin yasını tutturmuyorlar bile. O boş teselliler hiçbir şekilde iyi hissettirmiyor. Giden yavrunun da canı var, oturup onu anmak bana çok daha iyi geliyordu. Ama insanlar “üzmemek” için arayıp sormadı bile ya da boş şeyleri konuştuk da yavrumu hiç konuşmadık, bu çok yaralayıcı. Muhtemelen sonlandırma olmasa bizim de sonumuz sizin gibi olacaktı. O teşhisi alan bebeklerin bir kısmı doğuma az zaman kala zaten anne karnında ölüyormuş. Ben hep ya sonlandırmasam nasıl olurdu, benim yüzümden öldü yavrum diye kendimi suçladım. Ama parça parça suyum geliyordu, bilmiyorum belki de erken doğacaktı ve kaybedecektik çünkü haftası çok küçüktü. Sonra çok kez rüyamda zaten yaşamayacaktı diye gördüm. Belki de bilinçaltım beni rahatlatmak için bunu gösterdi. Sonra da artık ne olursa olsun, onu kucağıma alamayacağımı kabullendim. Öyle veya böyle bir sebepten gidecekti diye düşündüm. İlerleyen haftalarda onun kararını vermek çok daha zor. Ben 22de öğrendim, 25te sonlandı ama o arada bile çok git gel yaşadım. O yüzden bu bebekte de şunu yap kafan rahat etsin diyebileceğim hiçbir şey yok, çünkü bizim için öyle bir rahatlık yok. Sizin için de dua edeceğim, Allah sağlıkla bebeğinizle kavuşmak nasip etsin inşallah 🙏🏻 cennet kuşlarımızı da bir gün olur kucaklamak nasip olur inşallah 🙏🏻