Perşembe günü işyerine girmeme aracı olan arkadaşımla tartıştık.
Tartışma sonucunda sinirden elim ayağım boşaldı, titremeye başladım nabzımın çok yükseldiğini hissettim. Bir başka arkadaşım bana su getirip sakinleştirmeye çalışırken dahi “rol yapıyor” “kızım sen eski işyerine dönsene, burda yapamıyorsun, benim de 10 yıllık düzenimi bozacaksın” diye bağırdı.
"Bebeğine bir şey olsa herkes benden bilecek,
Bana su getiren arkadaşım için şunları söylüyor, bir tek onunla arkadaşsınız, o da zaten çok temiz kalpli biri, aslında o da senin ne kadar saçmaladığını, alıngan olduğunu söyleyip duruyor," dedi.
Günün akşamına sol kasığımda ağrı oldu ve acile gittik. Her şey normalmiş. Bir süre yıllık izin aldım.
Biliyorsunuz ki ben hemşireyim, eski çalıştığım hastane çok yoğun ve ağır nöbetler tutuluyor. 24 saat nöbet olacak şuan gidersem, ben 24.haftamda gidip nöbetsiz çalışma kararı almıştım.
Ama bu kadın bana nefes aldırmıyor. Aynı odada, ısıtıcıyı açıyorum gözlerim kurudu kapat şunu diye hastanın yanımda söyleniyor. Hasta bize şaşkın şaşkın bakıyor.
Kendi hastalarımla konuşurken araya atlayıp ikilik yaratıyor, hastanın aklını karıştırıyor.
Yemek sırasında önümden benim aldığım ekmeği müsade isteyip alıyor, alabilirsin afiyet olsun diyorum, boğulma taklidi yapıp bana ekmeğini haram etti, gördünüz mü diyor.
Bir dönem sırf düzenim için bunlara katlanıp öğlen yemeğinden bile ayrılmıştım. Öğlenleri yürüyüşe çıkıyordum dışarıda atıştırıyordum.
Ama artık dayanamıyorum.
Buraya emek verdim, kendim adapte oldum.
Sohbeti kesince de hasta üzerinden saldırıya geçiyor kurumdaki kıdemini bilgisini kullanarak.
Bebeğime bir şey olmasından çok endişeleniyorum, ama gebelikte hastaneye geçtiğimde yoğun nöbetler ve uzun süre ayakta durmak da bebeğime haksızlık olacak,
Bana ağzı dola dola git, benim sayemde geldin, benim bu kurumdaki herkesle aram iyi, sorunlu olan sensin diyip duruyor.
Benim normal yaşantımda da çevrem geniş değil, iş dışında muhatap olmayı sevmem, kimsenin de kötülüğünü istemem tabiki. Ama karakter olarak farklıyız diye bende kötü niyet ve sorun araması, ispatlamaya çalışma çabası artık can sıkıyor.
Hastanede olumsuz bir olay yaşamıştım (ben o kurumda 5 yıl çalıştım) ve sadece bir olay yüzünden hem bazı doktorlarla, hem de yöneticilerimle ters düşmüştüm. O süreç sancılıydı, meslektaşım olduğundan ve kendi kurumumda biriyle paylaşmak iyi gelmediğinden bu kişiyle dertleşmiştim.
Ve o olay da nihayetinde normale dönüşmüştü, sadece ben o dönem kaygılıydım.
O zaman bana verdiği arkadaşlık desteğini, bugün, sen sorunlusun, hastanede de kimse seni sevmiyordu, diye bağırarak beni yıkmaya çalıştı.
Şimdi de git diyor, orası onun babasının çiftliği değil, ben de onun kuklası değilim o git dediğinde gideyim. Bebeğim için sabırlı olmak zorundayım ve onun iyilik halini düşünmek zorundayım. Nöbetler bitene kadar 4 ay daha asmde çalışmak zorundayım. Sonra hastaneye geçeceğim.
Diğer arkadaşım odasına davet edip birlikte çalışmayı teklif etti. Ona da, koridorda beni görür yine olay yaratır, gitmesin diye engel olmaya çalıştı.
Ayrıca bizim eşyalarımızı doktorlar aldığı için benim doktorum, gitmek istediğim arkadaşımın doktorunu sevmediğinden eşya paylaşımı istemiyorum, o odaya geçme demişti önceden. Ama o zaman gebelik yoktu ve hiç böyle ciddi bir tartışma yaşamamıştık.
Nasıl davranacağımı bilmiyorum.
Güce ihtiyacım var