[silindi]
Merhaba, ben de 2 hafta önce, 17 haftalıkkken bebeğimi ölümcül anomaliler nedeniyle cennete uğurladım. 5 yılın ardından tüp bebekle kavuştuğum bir mucizeydi. Çok uzun süre beklemiş olmanın etkisiyle midir bilmiyorum ama ona öyle çok bağlanmıştım ki… Yemeğimi onun için yiyordum, suyu onun için içiyordum, gün içinde sürekli onunla konuşuyordum. Bebeğim geldikten sonra artık hiç yalnız olmayacağıma inandım.
Ama burası dünya; bazen en çok sevdiğimiz, en çok istediğimiz şeylerle imtihan oluyoruz. Bebeğimle vedalaştıktan sonra bunu çok düşündüm. Her sabah kalbimde bir sızıyla uyanıyorum, gün içinde hep aklımda…
Yine de şöyle düşünüyorum: Allah bizi seviyor. Belki de bu dünyadaki en ağır imtihanlardan biri evladını kaybetmektir. Bununla sınanıyoruz, belki günahlarımız hafifliyor, belki de bebeğimiz sayesinde cennete yaklaşıyoruz.
Bebeğim adına seviniyorum; dünyadaki zorluklarla karşılaşmadan inşallah cennetlik oldu. Rabbim orada, en güzel yerde kavuşmayı nasip etsin. Kim ne söylerse söylesin içimi tam olarak ferahlatmıyor ama bebeğimin cennet bahçelerinden birinde olduğunu düşünmek, yaşadıklarımızın bir imtihan olduğunu bilmek ve inşallah kazanabilirsek onunla cennette buluşacağımıza inanmak bana güç veriyor.
Allah bize cennetlik bir evlat verdi… İnşallah dünyada da hayırlı evlatlar nasip eder.
Sen de şu an çok büyük bir acının içindesin, farkındayım. Ama bil ki yalnız değilsin; bu acıyı yaşayan her annenin kalbi birbirine tutunuyor. İnanıyorum ki Rabbim bu sabrımızın karşılığını hem dünyada hem ahirette en güzel şekilde verecek. Şu an anlaması zor olsa da, zamanla kalbimizdeki yaralar biraz daha hafifleyecek. Bebeğimiz bizi cennet kapısında güler yüzle karşılayacak inşallah… O güne kadar Allah bize sabır versin inşallah..