Herkese merhaba,
Doğuma yakın günlerde buradaki güzel hikayeleri okumak bana cesaret veriyordu. Bizim hikayemiz de birilerine cesaret olur umarım.
40 haftayı artık doldurmuştum ve vajinal doğum yapmayı gerçekten çok istiyordum. Doktorum da tüm şartların uygun olması sebebiyle hiçbir zaman sezaryen teklif etmedi. Hakkında konuşmadık bile sezaryen doğumun. Yalnızca bebişimin henüz gelesi yok gibiydi, pozisyonu uygundu fakat ne nişan ne de başka bir belirti vardı. Doktorum en fazla 40+5’e kadar bekleyebileceğimizi sonrasında doğumu gerçekleştirmemiz gerektiğini söylemişti. Son haftaların verdiği bunalmayla artık 40+2de doğurmak istediğimi söyledim.
Suni sancıyla ilgili genelde olumsuz yorumlar duyuyordum. Normalden daha acı verici olduğu, başarısız sonuçlandığı vs vs…
Denemek istiyorum diyerek yatış yaptık hastaneye. Lavman yapıldı ve saat 11.30 gibi sancı takıldı. 1 cm açıklığım vardı bu esnada. Saatler geçti ama ben ne sancı hissediyordum ne de kasılma. Çok susamıştım sadece. Saat 16.00 civarı açıklığım 2cm olmuştu, motivasyonumu kaybetmedim. İşe yarıyor olsun vaktimiz var dedim. 17.00 gibi doktorum vizite geldiğinde daha doğurmazsın bu tiple ve 2cm ile. Vazgeçmiyorsan bir şeyler yemene izin vereceğim dedi. Size ve kendime güveniyorum dedim ve uslu uslu beklemeye devam ettim.
Tam olarak her şey burada değişti. Doktorumdan sonra muayene için bir ebe geldi ve biraz acı veren bir muayene yaptı. Tetikledi mi yoksa tesadüf mü oldu emin değilim bu durumdan..
18.00 civarında sancılarım başladı birden bire. 10 dakikada bir diyebileceğim bir sıklıkla geliyordu. Aynı ebe kontrol etti ve 4 cm dedi şok oldum. 18.30 civarında artık sancılar 4 dakikada 3 dakikada ve nihayet 2 dakikada bir geliyordu.
19.15 gibi yapılan muayenede 7 cm olmuştum. Tek sorun aniden çok yoğun bir kanama başlamasıydı. Doktoruma haber verildi ve hemen geldi. Gelir gelmez doğumhaneye alalım amniyonu açalım bir bakalım ne olduğuna dedi. Bu esnada damardan bana bir ilaç yapıldı elektrik çarpması hissi veren. Sanırım sancıyı arttıyormuş emin değilim.
19.45te doğumhaneye alındım, su kesesi açıldı. Önemli bir sorunumuz vardı, ben tam açıklıktaydım ve bebek kanalda değildi. Bu noktada doktorunuzun kim olduğu çok önemliymiş gerçekten. Beni hiç tedirgin etmeden bak bu durum pek istediğimiz bir durum değil, bizi dinle ve dediklerimizi yap dedi. Her ne kadar çok dinleyemesem, doğru ıkınamasam da gerçek bir doktorluk örneğiyle kanala soktu doktorum bebişimi. Sanırım bu doğumdan daha zordu. Kanala soktuktan sonra beni ayağa kaldırdılar biraz ayakta ıkınmamı istediler. 2-3 dakika kadar biraz bağırarak biraz ağlayarak ıkındım. Sonra yine doğum masasına aldılar ve ıkınmaya devam ettim. O öyle bir an ki gerçekten istemsizce ıkınıyorsunuz. İlk başta ben yanlış ıkındım, belimi yukarı kaldırıyormuşum farkında değildim. Sizlerin aklında bulunsun kendinizi yere doğru bastırmanız lazım bana bu şekilde açıklamamıştı kimse. Kendinizi C harfi gibi yapmaya çalışın.
Ve işte o an.. Geçen hafta tam bu saatler… Birkaç ıkınmayla geldi ceylan gözlüm dünyaya. Karnımdan çıkarıp kucağıma koymalarının şokunu bazen hala düşünüyorum. Nasıl yaptım nasıl oldu şimdi bunu ben mi doğurdum düşünceleri…
Şu an yanımda yatarken yazıyorum tüm bunları. Umudunuzu kaybetmeyin ve kendinize güvenin. Suni sancı bana kalırsa kendi sancınızdan farklı değil. Suni sancıyla vajinal doğum imkansız da değil. Yeterki hekiminizi iyi seçin 💗
Herkese sağlıklı ve hayırlı doğumlar 🌺