tuugceg hehe şuan gülüyorum bunu okuduğumda ama ne yaşadığımı bi dinle hele..
Ben tee lise yıllarından beri anne olmak isteyen, çocukları çok seven ve çocukların da çok sevdiği biriydim. Bi yiğenim oldu sanki ben doğurdum o kadar benimsedim ki.
1 yıl sonra kendi çocuğum oldu. Hamilelik boyunca inanamadım. Doğurdum ama bakmakla yükümlü olduğum biri gibiydi. Herkes çocuğun ne şanslı sen öyle annelik yapıyorsundur böyle bakıyorsundur diyor ama bende tık yok. Kimseye bir şey de diyemiyorum. Bebeği seviyorum bakıyorum ilgileniyorum ama yok kendi evladım gibi hissedemiyorum.
Zaman geçti, bebeğim gözlerimin içine bakmaya başladı, ağladığında beni aradı, korktuğunda beni aradı, bana sarılmaya kokumu aramaya başladı..
O zaman farkettim ki beni alıkoyan şey korkularımmış, yorgunluğummuş, endişelerimmiş.
Şimdi bir annem diye sarılışı var ki dünyayı yakar yıkarım onun için.
Her şey geçecek, aranızdaki bağ asla kırılmayacak. Sizden başka kimi ne kadar severse sevsin sizin yeriniz onda hep ayrı kalacak. Siz var ya onun nefesiyle nefes alacaksınız.
Tabi yorulduğunuz, zorlandığınız, eskiyi özlediğiniz, tükendiğiniz vs zamanlar da olacak. Biz de insanız. Ama annelik çook başka kalacak.
Bebişinizi sağlıkla alın kucağınıza inşallah