gevseyenanne ben hamilelikte çok bunalmıştım şikayet ediyordum hep çevremdekiler bu daha ne kii sen doğumu görr bu daha ne kii sen bebek doğunca göör diye zırvalıyorlardı. Vajinal doğum yaptım ilk bebeğim 8.30 da hastaneye yatış yapıldı 18.30 da bebeğimi kucağıma aldım. Çok büyülü bir andı. Sancı anında bir kere bile bağırmadım doktorum bile şaşırmış kapıda eşime şaşkınlığını dile getirmiş. Öyle acı eşiği çok yüksek bir insan da değilim bu arada. Motivasyonum bebeğime kavuşmaktı ve sancı geldikçe dua ettim salavat getirdim Esmaül hüsnaları okudum. Allah’a sığındım yani. Aklıma çevremde sevdiğim kim varsa onu getirdim herkese birer birer dua ettim birde baktım doğumhaneye iniyorum. Çatala çıkmam doktorun gelmesi bebeğin çıkması hepsi 15 dk. Vallahi hamilelik daha zordu. Bebeğim 2 aylık. Hala daha diyorum hamilelik çok daha zordu. Ha şimdi o kişiler sen bide emekleyince gör bide yürüyünce gör bide ikinci çocuk olunca gör diye sıralamaya devam ediyorlar. Kulaklarımı tıkadım bebeğimle aşk yaşıyorum. Zorluğu yok mu tabiki var ama her anı benim için kıymetli. Sancılarınızı bile sevmeyi başardığınızda bu pozitif hikayeler gerçekleşiyor. Anlayacağınız lütfuda hoş kahrıda hoş…