minikkalp2 ayy bu post bana umut verdi. 5,5 yıl önce ilk sezaryenimde rahmim geç küçülmüştü. Bu sebeple ayağa her kalkışımda ilk kalkış acısını çektim. Rahmim resmen lap diye dikişin üstüne düşüyordu. Tansiyonum düşüyor, betim benzim atıyor, soğuk terler döküyordum. Hemşire kaldırdığı gibi, daha adım atamadan geri yatırıyordu. Bebeğimle kendim ilgilenmek istiyordum. O yüzden cesaretim hiç olmamasına rağmen gayret ediyordum, her seferinde o acıya rağmen denemekten vazgeçmiyordum. Tabiki eninde sonunda başardım ama bir hayli uzun sürdü. Ama şimdi sizin hikayenizi okuyunca tekrar o güne döndüm, o duyguları tekrar yaşadım, acılara rağmen hayatımın en güzel günüydü. Şuanda 34+3üz ve bi cesaretlenmedim değil😀 Allah hepimize kolaylık versin. Doğumun kolay olanı yok, her türlüsü, her anı çok güzel🥰