37 haftamdayım vücudumun kendimin olmasını o kadar özledim ki. 5 haftalıkken bilmiyodum saçımı boyamıştım o zamandan beri vicdan azabı aman bir şey olacak şunu yapmayım bunu yapmayım korkusu, kıyafetlerimin üzerime olmaması, daha ilk trimesterde bile aman yüz üstü yatmayım endişesinden yoruldum. doğurunca en azından arada başka birinin kucağında durur ya da uyur fiziğim eski haline yaklaşır ve biraz normale dönerim inşallah diye bekliyorum. sağlıklı olsun en büyük isteğim o ama kendi vücudumda istediğim gibi yaşayabilmeyi gerçekten özledim. bir yandan artık sanki bir parçam gibi oldu çoğu zaman varlığını bile hissetmiyorum sanki dursa durur gibi geliyor ama bir yandan da heyecanla doğumu bekliyorum. işin tabi bir de karnımda bir şey oldu mu bebeğe korkusu var, bir süre hareket etmese hemen panik başlıyor halbuki doğmuş olsa uyuyo olsa gider kontrol ederim ya da yanımda olur. ama şuan hem içimde hem kontrolüm dışında, doğum ayrı bir korku. hamilelik bana çook şey kattı çok güzel hisler hissettirdi ama işte bitmesi ve bebeğin doğması da daha güzel bence. zorluğu doğunca başlıyor diyenlere pek inanmıyorum doğunca inanın her şeyin bir çözümü var bir yolu bulunur yeter ki maddiyat olsun olsun çevre yardım etsin ama hamilelik bence çok daha kontrol dışı. ve kendime söz verdim hiçbir şeyi ağlayarak ve tükenerek yapmamaya çalışcam bazı şeyler biraz eksik kalabilir benim psikolojim daha önemli çünkü bebek hava ve su gibi emecek stresimi. zorla canım yanarak ağlayarak süt vermektense sağarım ve mamayla desteklerim sonrasında rahatlayınca tekrar denerim. çocuğum sağlıklı olduğu sürece kendime de dikkat ederek kendimden vazgeçmeyerek anne olmak istiyorum umarım başarabilirim.