lotusflowers hanımefendinin yaşadığınızı bilmiyorum evlat acısı her anneninkisi farklıdır. Ben buraya yazarken açıkçası kimsenin fikir önerisini istemdim nasıl dayandınız ne yaptınız demek istedim çünkü inanın sizin hikayeniz size benim hikayem bana fazla ben gözümü açtığımda ailemin gözü şişti doktorlar eşime her şeye hazırlıklı olun dediğinde benim ölümümden bahsediyorlardı bilmiyorum bu sizin için ne kadar hafif ya da ne kadar fazla insan vücudunda 6 litre kan varken ben 4,5 litre kan kaybettim yani bunu anlamanız elbetteki beklemiyorum ama lütfen bir anneye rahime alınmış bir anneye daha evladini toprağa gömmemiş bir anneye fikir vermeyin benim oğlum öleli ne kadar oldu ben nasıl evlat edinmeyi düşünebilirim. Güzel olmaz mı elbette olur ama siz benim acıma anlayamazsınız sizin yaşadığınızı da ben anlayamam o yüzden lütfen eğer böyle bir şey yaşadıysanız da bir insana gidipte olsun bir daha olur ya da evlat edinin gibi bir cümle kullanmayın ben evladımı 11 tane makineye bağlı gördüm bir kere elini ayağını kıpırdattığını gördüm sonra bir de bitkisel hayata girdiğini gördüm sonra bana gelip dediler ki evladınız giydirdik aynen normal bebek gibi görmek ister misiniz dediler gidip göremedim bırakamam diye eşim gidip fotoğrafını çekti ben almanyada yaşıyorum. Doktorun benim ve eşimin elimi tutup evladnız son nefesini verirken görmek istiyor musunuz dediğini duydum ben size acimi anlatamam.. benim buraya yazma sebebim inanın kafamı dağıtmak çünkü ben üç aydan fazladır zaten her gün ağlıyorum yalnız kaldığımda ağlama krizlerine giriyorum sırf burada kafamı dağıtmak için benim yaşadığım acıları yaşayan annelerin bununla nasıl başa çıktığını bilmek istedim çünkü çok çaresizim…