Depremden sonra evimizi kaybedince eşimin memleketine taşındık
Ailesiyle bir sürü problem yaşadım bebeğimi yeni doğduğunda öptürmediğim için. Ki depremde 3 aylık hamileydim, babamın başka ildeki bahçe evinde kaldık eşyalarım yandaki çiftlikte boş bir ahırda ambalajsız bekledi ve 6 aylık evliydik her şeyim yeniydi mahvoldular. Hamileyim, evim yok, eşim işinden ayrılmak zorunda kaldı, geleceğimiz belirsiz, bebeğim olacak diye planladığım her şey yok oldu ortam asla bebeğe uygun değil baskılar vs korkunç bir hamilelik geçirdim. 5 ay ailemle kaldık bahçe evinde, Allah razı olsun ama evlendikten sonra aile evine dönmek olmuyormuş annem babam değil ama kardeşlerim çok şeyi sorun ettiler ve gerçekten bana dar oldu o ev. Mecbur kaldım eşimin memleketinde evimiz olduğu için oraya taşındık eşyalar önden gidip kuruldu ev ve 1000 km uzaktı aileme, güle oynaya gittim neden bilmiyorum yol boyu anlamadım gittiğimi ama eve bir girdim kapıyı kapatınca beni bir ağlama aldı aralıksız 3-4 saat hıçkıra hıçkıra ağladım. Kabusum başladı resmen, her gün ağladım doğuma kadar her gün. Ama ne ağlama bağıra bağıra delirircesine. Eşim işe girmişti doğumdan önce neyse ki. Kaynanamın saçma hareketleri, iğrenç lafları, annemler yanıma gelmek istediğinde ben buradayım zaten gelmeyin doğum olunca çağırırız vs demesi, bebek iri diye sezaryen olacağımı duyup anne olmak istemiyorsun demekki demeleri… Ah Allahım, sezaryen tarihi için evin banyosunun yapılmasını bekledim kırdırdık çünkü kullanılamayacak kadar yanlış dizayndı doktor doğuma almam lazım diyor ben banyo bitmedi henüz diyorum ne günlerdi. Neyse bebeğim doğdu bu sefer sevme öpme krizleri başladı, pis elini bile yıkamadan oğlumu sevmeye kalkardı sonra ben suçlu oldum eşimin gözünde de tabi. Annem çok şükür dönmedi benimle kaldı halimi görünce
Annem olmasa ben bitmiştim. 7 ay benimle kaldı her günüm güzel geçti birlikte gezdik, bebeğime baktık, her şey çok güzeldi
Annem bir döndü Allahım o kabus günler geri geldi, kayınvalidem 1 dk uzaklıkta oturuyor, görümcelerim vs çok yakınlar ama 10 kez kapım çalmadı koca 2 yıl tek başıma kaldım. Tek bir insanla sohbet edemedim, her gün bebeğimi gezdiriyordum falan ama sohbet edecek bir Allah kulu yok bir yerden sonra sinir krizleri geçirmeye başladım. Oğlumu babasıyla parka gönderip evde dolapları, kapıları kırmaya başladım delirerek bağıra çağıra. 5 kapı kırdım, yatak odası dolaplarımı tekmeleyerek kırdım delirdim artık. Oğlum kapı kazara çalınca saklanıyordu odaya o halini görünce çok üzülüyordum
Ay bir de evimizin 2 odası karanlık oda sadece salon geniş aydınlık 2 oda gibi ve denize bakıyor tek bir yaşam bulgusu yok evden çıkmazsan öyle sessiz yer. Ben delirince eşime ya memleketime döneriz ya da boşanıyoruz sana iki ay müddet dedim. İki ay doldu son günü eşyaları yükledik geldik taşındık buraya. Yoksa kesinlikle delirmemek için boşanırdım. 3 ay olacak memleketimdeyim şükürler olsun Allah’ıma düze çıktım. Ailem sevdiklerim hep görüşüyoruz insan olduğumu hatırladım. Tabi şimdi de eşim annesinin ağzına baktığı için bana elinden gelen tüm zorlukları çıkarıyor ama çok da etkilemiyor artık çünkü ferahladım kimsesiz değilim. Annesinin ağzına bakan insanla geçim çok zor ben bunu anladım. Şartlarınız düzelince bu halleriniz geçecek eminim ama anne karnında da travma oluyor bebeklere bunlar, maalesef ben de alıkoyamadım kendimi sizi anlıyorum. Allah feraha çıkarsın inşallah