Bir travmatik doğum hikayesi de ben de var sonrasında ben de bu psikolojiye girdim sizi çok iyi anlıyorum benimki direkt sezaryendi boyum kısa diye bebek çıkımda kalır diyerek normal doğumu hiç denemeden direk sezaryene aldılar ben de sanıyorumki sezaryen kolay hiç bişey hissetmeyeceğim vs. Sonra anestezici geldi omur aralıkların dar olduğu için anesteziyi tam doz yapmayacağım beyine ulaşma riski var dedi tmm dedim olması gerekn kadar anestezi alamadım sonra ameliyat esnasında birebir her şeyi hissettim 🙄 genel anesteziye döneceklerdi sonra bebek çıkmak üzere diye dönmediler. Bebek çıkarken karnıma öyle bir bastırdılarki aha dedim ben şuan ölüyorum ya da öldüm bunlar da ölüm sonrası yaşadıklarım dedim. İki kolumu ve elimi öyle bir sıkmışım ki aenliyathaneden çıkıp odaya geldiğimde iki omzum ve boynum da tutulmuştu hiç hareket edemedim kızımı kucağıma alamadım. Ameliyat esnasında kustum midem bulandı nabzım düştü bir ara hareketlendiler hasta bradikardik dediler koştular bi ilaç yaptılar ama ne zaman ne yaptılar bilmiyorum hayal meyal hatırlıyorum çünkü ruhumu teslim etmiş gibiydim çekiştirmeler bastırmalar Allahım bitsin artık diye yalvarıyordum ordan hiç çıkamayacağımı düşünmüştüm o an. Kızımı bana gösterdiler ama o an acıdan kızıma odaklanamadım bile halbuki o anın ne kdar hayalini kurmuştum ilk gördğüm an ne hissederim ne kadar mutlu olurum vs diye ama bana gösterdiler ve tek hissettiğim karnımdaki dayanılmaz ağrıydı kızıma bakamadım bile.. Sonra onu odaya çıkardılar beni kapattılar anesteziciye artık dayanamıyorum demiştim normalde narkotik ağrı kesiciyi odada başladıklarını söylemişlerdi ama bana dikiş esnasında taktılar onu. Odaya geldik kızımı emzirdim ama kucağıma alınca dikişlerime baskı yapıyordu ve acıdan bir daha kucağıma alamadım eve gelince nolur mama verin canım çok yanıyor diye ağlamıştım ve mama vermek zorunda kalmışlardı. İlk 3 günden sonra biraz biraz kucağıma alabildim emzirebildim. Bugün 12. Günümüz hala oturup kalkmamda sıkıntı var hala dikişlerim ağrıyor ama çok şükür kızımı emzirebiliyorum artık kucağıma alabiliyorum.
HASSAS
Ama taburcu olup eve geldiğim günden beri rüyamda o ameliyathanede ö’ldğmü görüyorum sürekli bu kabusla uyanıyorum hala geçmedi. Bunları yaşayacağımı bilseydim normal doğumu denerdim ısrarcı olurdum diye düşünüyorum hep ve pişmanlıklar içindeyim doğuma dair daha hiç bir belirti yoktu yani kızım da henüz doğmak istemiyordu bence ama 38+3 te sen zaten normal doğuramazsın denerek planlı sezaryene alındım. Sancım, açıklığım hiç bişey henüz yoktu yalancı sancım bile yoktu ve kızımı zorla doğurtmuş gibi hissediyorum ve ilk günler gerçekten onunla sağlıklı bir bağ kuramadım daha yeni yeni yaşadıklarımı unutmaya çalışıp kızımın sağlıkla doğmasına şükrediyorum ayrıca ben hep nasip olursa 3 çocuk planlıyordum ama o kadar travmatik bir sezaryen geçirdim ki tekrar asssla sezaryen olamam o yüzden kızım tek çocuk olarak kalacak, şuan yanlışlıkla ikinciye gebe kalırım diye ödüm kopuyor , hamileliğim çok güzeldi çok sevmiştim ilk bebeğimi 11 haftalıkken kaybetmiştim üstelik o yüzden bu bebeğimi çok büyük umur ve mutlulukla bekledim hep kavuşacağımız anın hayalini kurdum ama kavuştuğumuz an acıdan hiç bişey hissedemedim o yüzden şuan psikolojim alt üst