Merhaba. Bende kendi hikayemi anlatmak isterim. Ben 1 sene önce 37 haftada doğumun başlamasıyla doğuma gidip, hastanede sancı çekerken plesantanın benden ayrılması sebebiyle daha doğamadan karnımda kalbi duran kızımı sezaryenle ölü doğurdum. O günler o kadar zordu ki. Benim hamileliğim çok rahat ve kolay geçmişti, midem bulanmamıştı, kusmamıştım, kramplarım, ağrılarım olmamıştı. Nasip ya son anda olacak olan oldu. Ben önceden evimin işini bile yaparken çok enerjiktim, hayata karşı hevesliydim. Allah’a sığındım, yeniden bebek istedim, yılmadım. Ama farkettim ki kendimde, benliğimde bir çok şey değişti. Eski hevesim kesinlikle kalmadı. İçimden bir şey yapma isteği neredeyse gelmiyor. Bunun sadece bir dönem olduğunu biliyorum. Şuan tekrar hamileyim ve sağlıkla kucağıma alabilmek için dualar ediyorum. Hala onu bana hatırlatan şeyler burnumun direğini sızlatıyor. Az önce karnımdaki oğlumun odasına bir şeyler bakarken istemsizce vefat eden melek kızım içinde bir şeyler eklemek istedim. Hayatımdan asla onu silmek istemiyorum, o yokmuş, var olmamış gibi davrananlardan nefret ediyorum, onu her daim hatırlatmak ve yaşatmak istiyorum.