Bu cümleleri yazmayı o kadar çok hayal ettim ki şükürler olsun rabbime bana da nasip ettiği için..
Biraz uzun yazacağım hakkınızı helal edin başka hikayeler bana hep umut veriyordu ben de o yüzden içimden geçenlerin hepsini anlatmak istiyorum..
Benim ilk dogumum 37. Haftada kolestaz tanısı konulmasıyla sezeryanla gerçekleşmişti, o an ilk doğumun tecrubesizligi ve korkusuyla doktorun kararını sorgulayamamış ve bebeğime birsey olur endişesiyle acil sezeryan kararını onaylamıştık. Ancak malesef dogumu travmatik bir şekilde geçirdim, bu herkeste böyle olmaz tabiki ama bende spinal iğnesinin defalarca yapılamaması, hasar bırakması gibi yan etkiler çok oldu ve dogum sonrası çok zorlanmistim. Beni en çok yıpratan ise bir süre sonra başka bir arkadaşımın kolestaz tanısı alıp bebeğini normal doğumla dünyaya getirdiğini ve ne kadar cabuk toparlandigini görmek olmuştu.
O anki korkuyla kabullendigim bu durumda neden başka bir hekim görüşü almadık diye eşimle defalarca düşündük ve bu pişmanlık içimde yer etti. Bir diger yandan Allah nasip ederse baska evlatlarimiz olmasini da cok isteyen bir aileyiz, bu nedenle daha hamile bile kalmadan ssvd yi araştırmaya başladım.
Gebelikten önce kadın dogum uzmanına gidip detayli muayenelerimi oldum dikislerimi kontrol ettirdim, kilo verdim kendimi gebeliğe hazırlamak için ve çok şükür Allah nasip etti bebek haberini aldık. Gebeligim boyunca yediğime ictigime dikkat ettim, dualarımı eksik etmedim, pilatese gittim, istedimki elimden gelen ne varsa yapmış olayım aklımda soru işareti kalmasın. En çok arastirdigim konu ise özel ebe desteği almaktı, hep başarı hikayelerinin arkasında ebe desteği olduğunu görüyordum. Çok şükür ki karşıma ebe meral abla gibi mucize bir insan çıktı. Telefonla konusup sesini duyunca hemen icim ısındı ve devam etmek istedim, eğitimlerine iki kere katıldım, verdiği tavsiyeleri eksiksiz yapmaya çalıştım.
39+4 olduğumuz gün gece saat 3.30 da lavaboya gitmek icin uyandim aniden suyum geldi. Çok heyecanlandım hemen eşimi uyandırdım ebe ablayi aradık eşimin de benim de aklimda hemen hastaneye gitmemiz gerekir gibi bir dusunce vardi, Ebe abla sakin kalmamı henüz sancilarim baslamadigi için yatıp dinlenmemi söyledi. Ne kadar zor olsa da heyecanimi yenip kendimi Allaha ve ablama teslim etmeye karar verdim. Sabaha kadar yarı uyur yarı uyanık dinlendim. Sabah ebe abla güzel bir kahvaltı yapmami sonra eşimle çıkıp dolaşabilecegimi söyledi, sancilarim çok hafif ve arası çok açık seyrediyordu 10 dk 8 dk 7 dk gibiydi. Eşimle millet bahçesinde yürüyüş yaptık sonra eve gelip duş almamı bitki çayı içip dinlenmemi söyledi. Dediklerini uyguladım ikindin gibi uyandığımda sancim hiç artmamisti, hint yağı içip pilates topunda egzersiz yaptım ama değişiklik olmadı.
Artık akşam olurken ebe abla eve gelip bakacağını söyledi. Su gelişinin üzerinden yaklaşık 18 saat geçmişti. 22.00 gibi eve gelip muayene etti ve hiç acikligim olmadığını söyledi. Cok üzüldüm ne yapacağımı bilemedim, bize seceneklerimizi anlattı. Sonra benim yanimda doktorumu arayıp neler yapabileceğini konuştu ve ben o an doktorumun beni ne kadar umutsuz olarak gördüğünü ve eger hastaneye gitmiş olsaydım çoktan sezeryana alınmış olacağımı anladım. Nitekim su gelişinden bu kadar zaman geçmiş olmasına ve haber vermeyip hastaneye gitmememe tepki göstermiş ve anlamsız bir gurur haline getirmiş gibi duruyordu. Abla telefonu kapattığında bana durumu özetledi. Bende başka bi doktor beni bu vakitte kabul eder mi başkasının fikrini almak istiyorum abla dedim. Başka türlü rahat edemeyeceğim bu kadar emek verdim dedim. Ebe abla Pendik medipol hastanesinden Aytekin hanımı arayıp ona durumu anlattı ve sagolsun bizi kabul edebileceğini söylemiş, yapabileceği işlemleri anlatmış. Ebe abla bize o gün o saatte bir yol sunmasaydi ne yapardım bilmiyorum. Sonra kararı bize bıraktığını söyleyip yanımızdan ayrıldı.
Eşimle istişare edip Pendik medipol hastanesine Aytekin hanıma gitmeye karar verdik, eşim de bir an önce artık hastanede takip edilmemi istiyordu. Ebe abla eger diger hastaneye gitmeye karar verirsek takipli olduğum doktoru arayıp haber vermemin etik bir davraniş olacagini söylemişti, ben de evden cikmadan doktoru arayip başka bir hekim görüşü almaya karar verdiğimi dile getirdim. Doktorum doğuma giden bir gebeye hiç soylenmeyecek şeyler söyledi, benim durumumu onemsemeyip kendisi icin bir gurur meselesi haline getirdiğini anladim ve iyi ki değiştirme kararı almışız dedim.
Sonra gece saat 02.00 de Pendik medipol hastanesine yatış yaptık. Antibiyotik baslandi ve sabah 4 e kadar dinlendik. 4 buçukta propes takıldı vajinadan fitil gibi bir işlemdi, 5 ten itibaren aktif sancilarim başlamış oldu 5 dk bir çok kuvvetli geliyordu. Öğlen 12 ye kadar devam etti açıklık muayenesi yapıldı ve sadece 1 cm olmuş, Aytekin hanım muayene ederken elle müdahale ile 2 cm yaptı, daha sonra sancilarim artarak devam etti. Sanırım saat 2 buçuk gibiydi balon takılma işlemi yapıldı, bu şekilde nst ye bağlı olarak 2 saat kadar sancıları karşıladım bu esnada geceden beri ebe abla ile sürekli iletişim halindeydik, balon takıldığında eşim durumu bilgi verdi ebe abla hastaneye gelmemi ister misin dedi. Nolursun gel abla dedim. Saat 4 buçuk 5 e doğru balon kendiliğinden çıktı ve işlem tamamlanmış oldu tam bu anda abla da odaya girdi gerçekten gelişi bile iyi gelmiş oldu. Aytakin hanımla birlikte muayene ettiler 5 6 cm e ulaşmış dediler burdan sonra devam da edebilir ilerlemeyedebilir ama deneyeceğiz şansımızı dediler.
Sonra suni sancı takıldı saat 9 a kadar koridorda odada banyoda nstde dönüşümlü olarak sürekli hareketler yaptırdı Meral abla, banyoda loş ışıklı bir atmosfer oluşturdu içinden ne geçiyorsa konuş, ağla, rahatla ablam dedi sen kendini bıraktığın zaman bebeğin de gelecek.. oradan hiç çıkmak istemedim adeta arınma gibiydi.. ara ara homeopati destekleri verdi minik minik ağzıma, ve her birinde düğüm düğüm çözuluyordum sanki.
Saat 10 a gelirken sancım dayanılmaz bir hal aldı ve ebe abla aytakin hanımla goruserek epidural önerdi, geçmiş spinal anestezi tecrubem ile aynı olacağını zannettiğim için çok korktum ve başta istemedim ama dayanamayacagimi anladım. Daha yolumuz var ablam en azından birkaç saat seni dinlendirelim dedi ve eşimle konuşup kabul ettik. Anestezi gerçekten hiç korktuğum gibi değildi çok acısız şekilde yapıldı ve ağrıyı dayanılır hale getirdi. Bu şekilde 12 ye kadar nst ye bağlı şekilde yattım dinlendim. Tabi benim için durum böyle iken bebeğimin kalp atışlarında düşmeler başlamış ve abla sagolsun bir saniye bile gözünü ayırmadan nst den izlemiş sonra suni sancıyı kapatıp tekrar fitil vermeye karar verdiler. Ağrıları hissetmem artınca bir doz daha epidural yapıldı sonra yürüyüş yapmak için ayağa kalkacaktik sol bacagimda hissizlik oldugunu fark ettim, aslinda uzerine yattigim icin olmuştu ama benim onceki anilarimi canlandirdigi icin cok korku yasadim titremeye basladim, panik atak benzeri birsey yaşıyordum, abla eger benimle iletisimi kaybederse ilerleyemeyecegimizi soyledi, kendime gelip sözlerine kulak vermeye çalıştım, anestezi uzmani da gelip boyle bir yan etki olmadigini soyledi tamamen kendi korkularim gun yuzune cikiyordu, meral abla yine homeopati destegi verdi, kendimi toparladim, saat 12 den sonra ağrılar artmaya başladı bir doz daha epidural yapılmasını istemiştim yapıldı ama o noktadan sonra artik etki etmedi çünkü bebegin başı iyice baskı yapmaya başlamıştı ve dogum yaklaşmış, abla bir noktadan sonra artik etki etmez ablam bu hissettiğin bebeğin kendisi dedi. En son saat 1 buçuk gibi ablanın tam açıklık oldu dediğini hatırlıyorum, Aytekin hanima haber verdi ve ikinma hissi geldi yatakta ikinmaya başladım. Son aşamada artık sadece onların söylediklerine kulak verip beni bu durumun içinden yalnız bu söylenenleri yapmak kurtarır diye düşünüyordum.
Saat 2.05 de dogumhanede bebeğimi kucağıma almıştım çok şükür. Gobek bagini esim kesti tentene uzun sure bekledik, ayaga kalkip giyindim kendimi hic bu kadar mutlu hissettigimi hatırlamıyorum.
Bir kadin kendini dogumda kraliçe gibi hissetmiyorsa yeteri kadar destek alamamistir demisti ebe abla, iste ben yatagimda bebegimi emzirirken beni kuş gibi beslemesi, küpelerime kadar takması beni süslemesi ile kendimi gercekten boyle hissettim, ebe ablanın hakkını iki cihanda da ödeyemem. Şükürler olsun rabbime bana bu mucizeyi yaşattığı için..