Kızlar eşimin ailesiyle altlı üstlü oturuyoruz . Benim çocuğum ailelerimizin ilk torunuydu . Hal böyle olunca tüm ilgi , sevgi çocuğumaydı. Aşırı şımarık bir çocuk ne istediyse alındı yapıldı . Sınırsız sevgi vardı. Şimdi 3.5 yaşında ve 2.5 aylık kardeşi var. Söz dinlememesi vardı ama tolere edebiliyorduk . Şimdi çığlık çığlığa ağlamalar , söz dinlememeler . Tamam çocuktur onlar bir şekilde hallolur da bebeğe hiç rahat vermiyor . Çocuk uyurken geliyor beşiğini hızlı hızlı sallıyor çocuğu hem korkutuyor hem uyandırıyor . Bebeğin yanağına bastırıyor . Ellerini ayaklarını sıkıyor . Cimciriyor … Bebeğin uyuduğu odanın kapısı hep kilitli duruyor . Çünkü fırsatını bulduğu an çocuğun üstüne çullanıyor . Sürekli ona zarar verip ağlatma derdinde . O ölsün gitsin bu evden diyor . Biraz önce de bebek kucağımdaydı koşarak geliyordu sevcem diyordu bir anda bebeğin gözüne parmağını soktu . Bebeğim için için öyle ağladı ki kahroldum onun siniriyle kızıma çok kızdım. Bile isteye yapıyor ve ben bebegimi koruyamadım . Kahroldum ya bebeğin gözünü öyle kapalı görünce gözüne bir şey oldu zannettim . Allahım korudu . Takip ediyorum Şuanlık bir şey yok gibi ama korkuyorum çünkü bebeğim çok çok ağladı 😢 3 ay oluyor anneler niye alışmadı bu çocuk . Ne laf anlıyor ne söz ben şu 3 ayda bittim tükendim herseyden bıktım artık bunun bi çözümü yok mu ?