firdovs asla kötü hissetmeyin.Ben de ilk gebeliğimde normal doğum istiyordum,ona göre normal doğum tercih eden doktor seçtim.Çünkü kendimi biliyordum sonlara doğru vazgeçerim diye korktum.37. haftada çok korktum dedim doktoruma ben normal yapamam o bebek nasıl çıkacak oradan,çok korktum.Doktorum zaten suyumun azalmaya başladığını söylemişti.Haftaya sezaryene alın beni dedim.Yok dedi bekliycez zaten epidural olacak ağrı hissetmeyeceksin,şöyle olacak filan diye maket üzerinde anlatıp beni eve gönderdi.Ertesi hafta çatı muayenemde çatımın dar olduğunu ama yine de %50 normal doğum şansım olduğunu bebeğin küçük olduğunu söyledi.Burada doktorun güven vermesi çok önemli bence.Anneme kayınvalideme kızıyordum bana normal doğur dedikçe,size ne ben doğurcam konuşmayın diye etrafa saldırıyordum resmen,korkudan ağlıyordum.Çatının ertesi günü normal doğum başladı,epidurali taktı doktor.O kadar muhteşem geçti ki.Hiç korkmamam gerekiyormuş aslında,pamuk gibiydim resmen.Sadece karnıma bastırınca canım acıdı ama doktor kesmiş,dikmiş hiçbirini hissetmedim.Sonra alt tarafa atılan dikişe pansuman yaptıkça,oranın sızlamasını hissettikçe ki oldukça azdı.Dedim ben karnımı nasıl kestirecekmişim,resmen delilikmiş.Tabi bebek için risk vardır,sizin için risk vardır sezeryan tercih edilir.Ama diğer türlü bence o kadar kesilmek daha eziyetli gibi geliyor bana.Yani ben doğumdan sonra yatmadım bile hep ayaktaydım.Bir hafta önce görümcem doğum yaptı.Ona da dedim normal doğurana kadar zorla bak böyle böyle diye.Kayınvalidem diyor sözümüze geldin mi?Dedim sözünüze geldim ama insan o an can derdine düşünce her şeyi ters anlıyor.