Aslında bebeğim gelene kadar yazmak istemiyordum. Ama bugün o kadar helak oldum ki, içimi dökmek istedim. Biraz uzun olacak kusura bakmayın. 26.05 tarihinde akşam başlayan hafif sancılarım vardı. Kasılmalarım genelde olduğu için ağrıya alışkındım aslında. Gece asla uyuyamadım. Sabah 4.30 gibi anca uyumuşum. 5.30 ta bacak aramdaki ıslaklık ile uyandım. Altıma kaçırıp sanıp ayağa kalktım, tuvalete gittiğimde baya yoğun su döküldü tuvalete. Yinede sakindim, eşimi suyum geldi deyip kaldırdım. Baya panik oldu, çünkü takipli olduğum hastanede doğuramayacağım anlamına geliyordu. Onun kalması ile yatağın yanında ayakta dikilirken çok yoğun suyum boşaldı. Altıma birsürü çarşaf attık, ıslandı. Biraz durulunca altıma suyumu tutacak ped giyip giyindim. Annelerimizi aradı eşim o sırada. 6 da hastaneye vardım. O anki ebeler çok iyiydi. Ancak nöbet değişti, gelen doktor yanımda çıkmak isteyen bayana demediğini bırakmadı. Ebem benimle öğlene kadar asla ilgilenmedi. Yanımda bağıranlar çığlık atanlara rağmen bebeğime odaklandım. Açıklık 3 cm di. Asla yataktan öğlen 13.00 civarına kadar kalkmama izin verilmedi. Ağlayarak sancı karşıladım. Ayağa kalkmak açıklığımı arttırmak istediğimi söyledim, ciğer geliştirici vurduklarını beklememi istediklerini söylediler ama yatarak çok zordu ve 147 lere kadar ağrı gördüm. Yanımdakiler doğurdu ben hala yerimdeydim. Adla açıklığıma bakılmıyordu. Defalarca söyledim daha yolun çok dendi. Aileme ise akşam 7 ye kadar bekleyeceklerini, bir kere daha ciğer geliştirici vurulup yine 12 saat ertesi güne bekletileceğimi, sonra doğum için hazırlayacaklarını söylemişler. Eşimle görüşmek istedim Allah’tan. Kapının önünde 5 dk izin verildi. Eşim çoktan küvöz olan özel hastaneyi bulmuş, doçent bir doktor ayarlanmış. Beni görünce direkt tekrar aradı çünkü bir gün önce akşam yemek yemiştim aç ve susuz ertesi güne bekletmeyi planlıyorlarmış. Hemen çıkış istedik. Binbir laf yiyerek çıktım ve özel hastaneye geçtik. Özel hastanenin önünde ağrıdan çığlıklarla yere kapandım. Sandalye ile doğumhaneye çıkarıldım. Hayatımda gördüğüm en tatlı 3 ebe bana eşlik etti. Açılmam 5 cm olmuş, dayanılmaz sancılar çekiyordum. Biri bacaklarıma biri belime masaj yaparken diğer epidural istediğim için onu ayarlıyordu. Ancak bilmiyordum ki yarım saat içinde doğuma alınacağımı. Epidural yapılırken asla acımadı, damaryolu daha çok acımıştı. Ebelerim hala masaj yapıyordu, ancak açlık ve susuzluktan yatarak sancı karşılamaktan yavaş açılmıştım ve yorgunluktan onca saat dermanım kalmamıştı. Beni devlette bekletirlerken tüm suyum tükenmişti. Epidural yapılıp odaya geçirildim. Öncesinde hastaneye girince elbet doktorumla ebelerle konuştuk ancak yeterince uzun, bunu geçeceğim. Odaya geri gittiğimde malesef eşim ve kayınvalidem mecburi planlı satış için tağuya gitmek zorunda kaldılar. Çünkü doğumama 2 3 saat kaldığı düşünülüyordu. Hala sağolsunlar masaja devam ettiler, onları asla unutmayacağım. Kendi annem başımda gizlice ağlıyor ama gülümsüyor. Ben sakince ağrı karşılamaya çalışıyorum ama yorgunluktan artık dayanamıyorum ve bitsin istiyordum. Odaya döndükten 10 dk sonra ben tekrar bağırmaya başladım çünkü nefes egzersizleri bile artık işe yaramıyordu. İçim susuzluktan kuruydu ve bebek ilerlemeye çalıştıkça canım yanıyordu. Devletteki o kişilere asla hakkımı helal etmiyorum, doğumumu zorlaştıran onlar olmuştu resmen. Sabah bile 100’leri görürken bu kadar acımıyordu. Ama o an 60’larda hüngür hüngür ağlıyordum. Odaya geçeli 10 dk olmuştu ki ben ebem alttan muayenede 8 cm olduğumu söyledi ve doğumhaneyi hazırlamaya gitti. Epidural etki gösterememişti bile malesef. Hemen ardından doktorum gelip baktığında 8-9 cm olduğumu söyledi. Doğumhanede oğlumu kucağıma almam 30 dk sürdü. Kayganlaştırılar batikonlar döküldü ama içim kurumuştu resmen. Suni sancısız kendi sancımla çok güzel açılmıştım. Herkes hayret ediyordu. Ancak ben baygınca ıkınıyordum. Ilınmayı bildiğim için kolayca itebildim bebeğimi. Ancak zorlayan tek şey malesef kuruluktan ilerleyememesiydi. Ve malesef annesi o kadar yorgun, aç ve susuzdu ki… Ebelerim dudaklarımı ıslatıp duruyorlardı. Anestezici bayan bile arkadan bana destek veriyordu. Son 2 ıkınmadan önce tam bayılmak üzereyken doktorum ebeme hemen alta geç deyip başıma geldi ve dirseğiyle sancım geldiğinde bastırdı. Ensemden tutup çenemi göğsüme dayamama destek oldu. Benimle asla susmadan konuştular. Bu kadar yorgunken suni sancısız, epidural etki edemeden ilerlememe herkes şaşkındı. Ebem bebeğin kafasını eliyle destek olup çıkardı. 27.05.2025 tam 14.00 da Miraç Asil’imi onca vajinal kuruluğa ve yorgunluğa rağmen yırtıksız ve dikişsiz kendi sancımla doğurdum. O kadar küçüktü ki… çocuk doktoru hemen alıp temizledi üzerime koydular korkudan tam anlamıyla sarılamadım bile. Acilen küvöze alındı. Plasentam 5 dk sonra çıktı. Epidural etkisi gelmişti bile. Hissetmedim çok. Doktorum içimdeki kanı temizlerken ebelerim saçlarımı okşuyordu. Doğumda önemli olan destekmiş. Devlette ki ebe yanımda durup elimi tutsa bana yetecekti belkide bilmiyorum. Sandalyeye oturduğumda bebeğimi kucağıma aldım. Annemide içeri aldılar. Kokusu herşeye bedeldi ancak 30 saniye içinde alındı. Ne zaman yoğun bakımdan çıkacak belli değil. Doğumdan sonra 2 saat sonra hastanenin dışında yoğun bakımdan istenenler için eşimle çıkıp eczaneye bile gittim. Ebelerim kafeteryadaydı. Beni görünce şaşırdılar. Beni her gördükleri yerde tebrik ettiler. Hiçbiri hemen ayaklanmamı beklemiyormuş. Akşam 19.00 da taburcu edildim. Bebeğimi kabloşar içinde görmek tam bir ölümdü. Eşimle dokunduğumuzda ağlayıp bir elini çenesine bir elini yanağının altına koyup uyumaya devam etti. Resmen dokunulmaktan hoşlanmıyor çocuğum. Karnımda da öyleydi. Şuan uyuyamıyorum. O başka yerde. Kablolu halleri gözümün önünde. Çekilen fotoğraflarına bakıp duruyorum. Evimdeki beşik boş… çok uzun oldu üzgünüm, ama burada en çok uzun hikayeleri okumayı severdim. Daha detay çoktu çünkü geceyide sayarsam 17 saate yakın yoğun sancı çektim. Ben elendim. İnşallah hepiniz yanınızda olan, destekçi ebelerle olursunuz. Çünkü bir doğumda en önemlisi buymuş.. iyi geceler.. bebeğim geldiği gün banada iyi olacak o geceler..