Ktaymaz hayır tabii ki çok teşekkür ederim erken doğum riskim var 34’den beri nst de sancılarım çıkıyor her kontrolde 1 gün hastanede yatıyorum iğneler serumlar sürekli haplar eve geliyorum hastane dışında evden çıkmıyorum yaptıkları progestan iğneden dolayı zaten kalçam uyuşmuş gibi oluyor yerimden kalkamıyorum zar zor ev işi yemek stresi aslında çevremin de bu streste etkisi var kimi yardım için arasam “BEBEK DOĞUNCA GELİRİZ” kafasındalar yani kendimi artık ben galiba sadece taşıyıcı vasfını üstleniyorum olarak görüyorum kimse yardım etmiyor herkes bebek görelim bebek sevelim mesela bebek doğunca da tek başıma olmak istiyorum “tabii ki bu hayal olucak” ama yani ben zorluk çekerken kimse yanımda yok ama benden doğanı bir kedi yavrusu gibi kucaktan kucağa gezdirme aşamasında herkes sürü gibi başımda olucak, kimse arka planda neler yaşandığını görmüyor kendi ailem dahil herkes sürekli akıllar doğum şekline varana kadar akıllar ama gel bi işin ucundan tut denince kimse yok, artık o kadar bunaldım ki hamile kaldığıma kalacağıma bile pişman oldum bu süreçte kii zaten pcos görünümüm olduğu için zor kaldım bu saydığım şeyler bende panik atak yarattı mesela rüyamda sürekli doğuma giderken kaza yaptığımızı falan görüyorum garip bir şekilde sabahları sanki 2 kez yaşamışım gibi geliyor terapiye gittim ama her hastalıkta olduğu gibi gebe olduğun için ilaç reçete edemiyorum dedi konuşmayı tercih etti konuştuk desteksizlikten kaynaklı olduğunu söyledi o kadar bunalmış hissediyorum ki artık..