Sevila59 canım nerden nasıl başlayacağımı bilmiyorum.. Daha ben inanamıyorken yaşadıklarıma başka birine sözde teselli vermek ne kadar doğru bilmiyorum. Ama olduğu gibi anlatacağım. Benim tek tesellim bir evladımın olması.
9 haftalık olması gerekirken benim de bebeğimin 6-7 haftalıkken gelişimi durmuş, kalp atışı hiç alamamıştık zaten. 3 farklı doktora gittim sonuç hep aynı.. Bir umut bekledim 10 gün hem de. Ama maalesef sonuç değişmedi. Kabullenmek zor oluyor. Yaklaşık 2 aylık süreçte bile varlığı bizi o kadar mutlu etmişti ki ama yiyecek ekmeği yokmuş…. Duygusal kısımları geçiyorum çünkü 2 hafta oldu hissiyatım aynı, değişmedi. Hüzünlü müziklerde bile aklıma geliyor ☹️
Biraz da gerçekler.. Kürtaj oldum haliyle. Kürtaj çok kolay hiçbir şey hatırlamıyorum ama psikolojik olarak zor. Hep kendimi sıktım ağlamamak için, odaya aldılar kendimi sıktım. Halbuki hüngür hüngür ağlamak istiyordum. En acısı da özel hastane olmasına rağmen aldıkları kat doğum katı yani yan tarafta kapıda isimli süslü bebek odaları var, senin odan boş, sessiz… Ama diyorum ya zaten bir evladım var ben bunlara takılmadım ama yine de zor bir süreç bil diye yazıyorum. İçinden geldiğin gibi üzül ağla.. Herkes ya daha beteri var üzülme diyecek, evet haklılar beterin beteri var ama sonuçta öyle olmuyor işte.
Doktorum bile belki hastaydı daha büyük bir sınav yaşayacaktın dedi. 10 hafta öncesi genelde sağlıklı değilse kalbi duruyormuş. Diyemedim engeli olsa da evlat evlattır diye. Sonra bir arkadaşım özel evladı olan ❤ keşke dedi bu koşamadığı, diğer sağlıklı çocuklar gibi olamadığı, bazen dışlandığı, bazen kendi bile durumunu anlayıp üzüldüğü hallerini görüp kahrolup üzüleceğime Rabbim doğmadan yanına alsaydı dedi. Bilmiyorum her türlü zor, Rabbim doğmuş doğmamış fark etmiyor evlat acısı vermesin. Soracakların olursa seve seve cevaplarım