Ulgen Bende Konyanın bi ilçesindeyim. Oğluma 8 aylık hamileyken taşınmıştık. O kadar zorlandımki tek başıma bi Allah bilir. Aileler 600 km uzaklıkta. Eşim gece çalşyo gündüzde uyuyo hâliyle..Şimdi 2.ye hamileyim ama nedense korkmuyorum artık başımın çaresine bakmayı öğrendim 🤭 yada kabullendim diyelim. Ama zoruma giden tek bi şey var etrafımdaki herkes çocklarnı annesne bırakıp her işlerni görebilirken , sürekli kardeşleriyle kahve kahvaltı keyfi yaparken 😅 ben sadece izliyorum ve ne zamana kadar ömrüm böyle geçecek diyede sorguluyorum. En çokta oğlumun yalnız olmasına anne sıkılıyorum demesne üzülüyorum 🤷🏻♀️