anonim001 en kötü ne olabilir ki diyerek yaşıyorum. Mesela ikinci bebeği asla düşünmüyordum, hayatta başka hedeflerim vardı ve onlara sımsıkı sarılmıştım. Ama oldu, çok ağladım, kabullenemedim, anksiyetem yine geldi ama iki üç gün sürdü bu. Değiştiremeyeceğimden eminsem bir şeyi, kabullenmek en büyük rahstlık. Olumlu ya da olumsuz ne gelirse, elden bir şey gelmiyorsa kabul et ve rahatla. Hayat gül bahçesi sunmayacak her zaman. Dünyada çok berbat olaylar yaşanıyor. Bazı şeyler biz gözümüzde büyüttüğümüz için BÜYÜK. Aslında aşılmayacak şeyler olmuyor çoğu zaman. Zaten anksiyetesi olanlar bilir, fazla düşünüyoruz ve genelde olumsuza odaklanıyoruz. Esas mesele buna vakit bırakmamakla başlıyor. Düşünmeye bu kadar vaktimiz olmadığı zaman, hayatın içinde akıp gittiğimiz zaman bi şeyler düzeliyor. İlacı çare görmedim hiçbir zaman