ardenmom
Şuan 2 ay kaldı doğumuma ve çok şükür o ağır psikolojiden biraz daha kurtuldum. Zor oldu ama kendimi büyük birşey başarmış gibi hissediyorum.
Tek çözüm kabul etmek ama bu kabullenişi yaşamakta çok zordu
Öncelikle duygularınızı yaşayın kendinize asla kızmayın.
Sizi gerçekten anlayacak yargılamayacak kişilere duygularınızı açın, ben öyle yapmıştım duygularımı sadece benim nazımı çekeceğini bildiğim kişilere %100 anlattım.
Her ne kadar herşey kendi içinde bitiyor olsa da çevre desteği de çok önemliymiş. O an yoğun duygulardan anlamasan da sonrasında çevrenin desteğinin sana çok iyi geldiğini anlıyorsun
Beklemedğiniz bi durum olduğu için kabul edemiyor olmanız o kadar normal ve doğal ki sizi çok iyi anlıyorum.
Zaten eninde sonunda sevgisi yüreğine gelecek o bağ kurulacak.
Bastırılmış duygularla kabulleniş yaşamak yerine hislerinle kabullen
Çünkü bi yerden sonra zaten insan çözüm aramak istiyor ümitsizlik batağından o dipsiz kuyulardan çıkmak istiyor tek çözüm de süreci kabul etmek oluyor(:
Çözüm en başından beri belli aslında ama çözümü dahi kabul etmek zaman alıyor o zamanı tanıyın kendinize
Sonrasında bebeğinizle de bağınızı kurmaya başlarsınız
Küçücük bedeniyle kabullenişimi sabırla bekledi oğlum.
Kabulleniş bana hayallerimi geri vermedi ama hayallerim için kendimi toparlamamı sağladı.