Rungan ben de çok zor kabullendim hatta 34 yaşındayım arkamda öyle bir çocuk bırakmak istemiyorum diye belki iki ay boyunca ağladım, aldırmayı düşündüm. Ama bı ultrason görüntüsünde elleri havadaydı. Normal bir bebekten ne farkı olabilirdi ki.. sanki yaşamak istiyor gibi karnımda çok erkenden hareket etmeye başladı. O hareket ettikçe daha da çok bağlandım. Eşim de asla aldırma taraftarı değildi Allah bize bunu nasip etti biz bir cana nasıl kıyarız dedi. Kıyamadım yavruma ve doğurma kararı almamla ağlamalarım kesildi bı rahatlama geldi. Aldırsaydım o psikolojiyi atlatamazdım. Şimdi ise sürekli bilgi topluyorum,bebeği down sendromlu annelerle konuşuyorum, videolar izliyorum. Hareketlerine bakıyorum gelişimleri nasıl diye. İzledikçe iyiki diyorum iyiki o cana kıymadım. İki oğlumdan sonra şimdi kız bebeğimiz olacak ve biz ona prensesler gibi bakarız. Doğru eğitimle yürüme, konuşma, yemek yeme, tuvalet eğitimi herşeyi yapıyorlar. Ömür boyu bir melek annesi olmayı seçtim. Umarım rabbim bu farklılık dışında sağlık problemi vermez de biz de elimizden geleni yaparız. Çok zor bir karar elbette ama biz o cana kıyamadık 🥹 sizin inşallah sonuçlarınız bizim gibi gelmez sağlıklı bir bebeğiniz olur içinizi karartmayın..