AyKizim abimle iki yaş kardesimle 6 yaş var, abimle yer yer tartıştık zitlastik ama çoğunlukla beraber oynadık arkadaşa ihtiyaç duymadık annem zorlanmistir elbette ama çocuk bunun zorluğunu çok da farketmiyor görmüyor, okuyup araştıran insan bunun dengesini kurmayı bilir, kardeşime büyük bir sevgiyle baktık ama anneme dermişim ki anne altını ben değiştireyim mi ben uyutayim mi, ben okulu çok severdim demedim ama okula gitmek istemeyen çocuklar duydum evde bebek var onu sevmek istiyor çünkü, onunla oyun arkadaşı olmuyosunuzyas farkı çok olunca ama büyük bir şefkatle seviyorsunuz bu da gerekli çok güzel elbette fakat sanki ömür boyu sürecek bir sorumluluk var büyüdüğünü gördüğün çocuğun, 10 yaş fark olan çocukla abi/abla kardes olarak derdin olsa dertlesirsin ama o çocuk 20 yaşa geldiğinde ama ciddi kuşak farkı olarak o yüzden arkadaş ihtiyacı olacak her zaman, tamam ilk çocuk son çocuk arası fark olabilir mecburen ama iki çocuk için ciddi fark annelikte ilk çocuk gibi zorlanmama nedenleri o ilk çocuğun müthiş bir hevesle kardeş bakmak istemesi ben oynatirim anne falan demesi ve hafiflemiş annelik , geçende kuzenimin kızı yürüyebilen çocuğu kucağından indirmiyordu hem çocuk yürümeli hem de kız onu küçücük bedeniyle tasimamali vs yani böyle bebelerin anneleri rahattir tabi ama o abi ablanın hali de bence çok iyi değil ve o küçük bebek de aslında ilk bebek kadar anne ilgisi görmüyor… bu da benim yaşadığım ve gözlemlerim, şimdi bu kadar yaş farkı bırakıp yaş farkının az olduğu anneleri yargılayan anneler umarım dönüp bir kendi hayatlarını bir kez daha düşünürler de belki yargılamayı bırakırlar