24 temmuz sabah 7.30 yatışım yapıldı planlı sezaryen dı zaten. İlk doğumum ve başıma ne gelecek bilmediğim için heyecandan çok korku vardı. Eşimin heyecanlı hareketleri, annemin dua etmesi, kaynanamın mutluluğu eşliğinde ameliyathaneye alındım. Kesin ağlarım diyodum ama ağladım sadece etrafa bakıp canım açır mı diye düşünüyodum. Sağlıkçıların her biri çok güzel davrandı hepsi sakinleştirmek için elinden geleni yaptılar. Anestezi uzmanı geldi belimden iğnemi yaptı en korktuğum bölümden biriydi ama gerçekten acıtmıyormuş uzandım ve saniyeler içinde uyuşukluk başladı sondam takıldı. Oğlumun doğumu başladı önce bir koku geldi yanık kokusu gibiydi ufak çekiştirmeler başladı ama hiç bir his yok 5 6 dk sonra sesi geldi saçları temizlenirken tavandaki ışığın ortasında metal bir şey var ben ordan saçlarını gördüm direk başımdaki hemşireye syledim ışıktan görüyorum diye hemen ışığın yönünü değiştirdiler başkası olsa belki izlerdi 😂 hemen oğlumu gösterdiler başımdaki hemşire göğsümün ucunu sıktı doktorda oğlumun ağzını sürdü hemen. göğsüme koydular öptürdüler elimin oraya götürüp dokundurdular sonra götürdüler giydirmeye. Oğlum giyinirken bende mide bulantısı başladı normal dediler kusucak gibi hissedersen kafanı yer çevir dediler çok tutmaya çalıştım ama olmadı 2 kere kustum kız panik yapmamam için hemen bilgilendirdi neden kustuğuma dair sakin ol panik yapma dedi tamam dedim sonra oğlumuda yanıma sedyeye koydular bizi odaya çıkardılar. Sondamı çıkartırlarken uyuşukluğum geçmişti hissettim ama beklediğim korkulu bir acı değildi. İlk ayağa kalkışımda zor olmadı benim için tek zor olan ertesi gün yürümem oturmam kalkmam olmuştu şuan herşey iyi kendi başıma herşeyimi yapıyorum. Benim gibi ilk doğumu olacaklar doğumdan korkmasın. Yanıma kahve komposto almıştım ama hastane hepsini zamanı gelince veriyo. Doğumu yakın olanlara umarım güzel bir hikaye olur