Bunlara yol kazaları diyelim. Ebeveynlik konusunda büyük konuşmamak gerekiyor. “Yeteri kadar” iyi anne babalık yeterli çocuk için. Çocuk bizim iyi ve kötü özelliklerimizi ayırmaya başlıyor zaman geçtikçe. Annemin/babamın şu özellikleri iyi bu özellikleri kötü gibi, o kötü bir anne ya da kötü bir baba demiyor. Ama böyle durumlarda aşırı telafi edici davranışlara girmemek gerekiyor. Bu çocuk için daha dengesiz bir durum. Çocuk da çünkü bunu modelliyor. Nasıl onardığımız da önemli burada. “Anne/baba bazen bunalabilir, kızabilir, öfkelenebilir, çok yorgun olabilir bunlar gelir ve geçer. Ama sevgi bambaşka, sevgi hiç bitmez, benim de sana olan sevgim hep sonsuz, ne yaparsan yap hep seni çok seviyorum” gibi bir yerden onarma yapılabilir. Öfkem yıkıcıydı ama sevgim hep var gibi. Üzülmeyin bu kadar 🥲