Ben 2 yıllık evliyim daha. Belki konuşmak için çok erken daha. Ama benim görüşüm erkeğin kadından çok sevmesi. Çünkü biz sevip fedakarlık yapabiliyoruz, Saygı duyabiliyoruz, empati kurabiliyoruz. Ama erkekler için bu tip şeyler daha zor. Sevdiği kadar var erkek ilişkide. Kıyamayacak sana. El üstünde tutacak. Bir şey söylediğinde dinleyecek. Bunlar da sevgi ile oluyor bence. Benim eşimden önceki ilişkimde çok kriterim vardı. Ve tüm kriterlerime tik atıyordu ama çok kalbim kırıldı. Sonra eşimle tanıştım. Tek kriterim sevdiğimden daha çok sevilmekti. Çok hızlı evliliğe döndü ilişkim ve 2 yılda evliliğimden hiç pişman olmadım. 2 yılda kavga bile etmedik. Arada sırada tartışmalar olur ki oluyor da ama gözüm dolsa eşimin içi gidiyor. Tartışamıyor bile. Hamilelikte mide bulantılarım vs. çok zorladı beni. Evde serum aldım birkaç kez. İlaç için eczane eczane gezdi. Hiç şikayet etmedi. Ee tabi ki o bana şikayet etmeyip bana prenses gibi muamele edince ben de öyle yapıyorum. Gece tatlı istese aşkım yarın demiyorum kalkıp yapıyorum. Saçma sapan amele işleri oluyor yapıyorum. Gündüzleri çok arar eşim beni. Gününü anlatır sonra gelir bir de evde anlatır. Bunu dinlemiştim diye bozmuyor tekrar dinliyorum. Çok küçük şeyler belki ama birbirimizin kalbini hiç kırmamaya çalışıyoruz.
Eşim beni bu kadar sevmese ben ona ya da genel olarak evlilik ilişkisine tahammül edebilir miydim bilmiyorum. Neyse işte öyle. Benim mutlu evliliğimin sırrı eşimin beni, benim onu sevdiğimden çok sevmesi. Bu demek değil ki ben onu sevmiyorum ben de çok seviyorum ama sevildiğini hissetmek çok farklı bir şey. Allah eşimin sevgisini ilgisini azaltmasın inşallah 🙏🥺