Normal doğum istediğim için doktorum bol bol yürüyüş pilates perine masajı ilişki öneriyordu. Bende ilişki hariç hepsini deniyordum. 25 Nisan günü evi temizledim. Bayağı hareketliydim sonrasında 10 kat merdiven çıkıp indim. Ertesi gün oldu. Doktorum gebelik şekerim olduğu için 40. Haftan dolduğunda mecbur alacağım riske atıp uzatmamak diyordu. Üzülüyordum. Bende elimden geleni yapıyordum ki bebeğim erken gelsin doğsun kendiliğinden diye. 26 Nisan günü yani 39+2 Deyken eşimle ilişkiye girdik. Arkasından ben o gün yürüyüş yaptım. Ama biraz tempoluydu bu sefer yürüyüşüm. Biraz yürüdükten sonra karnım ağrıdı oturdum. Sonra yine devam ettim. Bir süre sonra kasılmalarım arttı kendimi çok yorduğunu düşündüm ama ağrı sık aralıklarla giriyordu. Yürürken bi anda bi sızıntı hissettim bolca ama akacak kadar değil. Hemen eve geldim suyum geldi sandım. Kasılmalarımı takip ettim ve 2-3 dk da bir gelip sanki 2-3 dk sürüyordu. Doktorum hastaneye yönlendirdi ve nst ye bağlandım. Kasılmalar çıktı. Açıklığım 1 cm di. Doktor istersen hemen alırım sezaryene dedi ama ben bekledim çünkü normal istiyordum. Bana oturma ve sürekli hareketli ol ki açılman olsun dedi. Yaptım. Sonra kasılmalar arttı derken nst ye bağlandım. Sancılar yine vardı ve bi anda suyum geldi. Hemen açıklığına bakıldı ve 2 cm olmuştu. Saatler ilerliyordu ama açılmam ilerlemiyordu. Bekledim yine de ama sancılarım çok arttı. Doktor bu kadar sık ve yüksek sancıya doğumun başlaması gerekirdi dedi ama açılmam sadece 3 cm olmuştu. Bense 6 saattir sancı çekiyordum. Artık bağırıyor ve beni kurtarmaları için yalvarıyordum. Bu kadar şiddetli bir sancı olmasını beklememiştim. Nefes alamıyordum sanki. Sancım daha da arttı ve dayanamadım. Sezaryene almalarını kabul ettim. Doktorum suni sancı veremem çünkü zaten sancıların çok yüksek ve şiddetli senin sancın var diyordu. Epidural takamadı çünkü açıklığım yeterince olmamıştı. 5-6 cm civarı olsaydı takacaktı. Pes etmiştim ve sezaryene alındım. Bebeğimi sağlıkla dünyaya getirdim çok şükür. Ancak yaşadığım travmayı hala atlatamıyorum. Sezaryeni hiç istememiştim. Sonraki süreci gerçekten çok zor. Ağrılarla baş etmek bir yandan da bebeğinize tam yetememek.. çünkü bi anda ayağa kalkamıyorsunuz ameliyat sonrası. Bebeğimi kucağıma bile alamadım hemen dikişlerden. Ne yazık ki istediğim gibi olmadı. Hala her gün ağlıyorum. Kendimi çok suçluyorum. Belki kendimi o gün o kadar zorlamasaydım bunlar olmayacaktı ve doğumum hemen başlamayacaktı. Ya da belki bebeğime zarar bile verebilirdim. Ben pozitif bir doğum hikayesi yazamıyorum buraya ne yazık ki..