Nisan anneleri olarak bende elendim ama çok kötü elendim. Ayın 6sında benim sancılarım başladı fakat doktorum bayram tatiline çıktı. Yerine kalan nöbetci doktor bölgenin en kötüsü. Baska bir özel doktora daha gozukuyordum zaten fakat o öyle berbat bir hastanede dogum yaptiriyor ki onda dogumu hic dusunmemistim bile. Yinede gidip doktorla konuştuk. O da tatile gidecekmiş. 8 nisana kadar gelmezse gel sezeryanla alıyım seni dedi. Eşimle 2 gun agrilarimin dua ettik ağrılar duzene girsin açılmam olsun diye ama olmadı Hal boyle olunca bayramda kimse olmayacak diye agrilarim olmasina rağmen sezeryanı kabul ettik. 8 nisanda Bulundugumuz yerden 1,5 saat uzakliktaki hastaneye sezeryan olmaya gittim. Yolda hep agrim oldu. Devamlı ağladım sezeryandan korkuyorum diye. Bi ara eşimde panikleyip yol kenarina cekip hava almak istedi hatta. Yinede doktora guveniyordum. Birsey olmaz sandım ama insanın korktugu basina gelirmiş.
Apartmandan bozma bir hastanede sezeryana girdim. Sezeryan esnasinda tansiyonum dusup nefesim daraldigi icin sedasyon verdiler. Bebegimin ciktigini bile hayal meyal hatirliyorum. Odaya gectigimde kucagima verdiler. Ebe emzirmeye calisti ama olmadi. O sırada oda cok iki tarafinda ailesi sebebiyle asiri kalabalikti.
Toplasan 5 dk sonra Yarı baygin halimle bebegimin nefes alamadigini farkettim. Ablama hemsireyi cagirmasini soylemisim. Sonrasını hatırlamıyorum. Ne kadar uyudum bilmiyorum Bebegi benden almışlar. Cigerindeki sıvıyı çekmek yerine Kan gazı rotgen bir suru bir suru sey yapmislar. Yogun bakım olmadigi icin bunları birde boş bir hasta odasında yapmışlar. Uyandigimda benimle doguma gelen 20 kisiden bir allahin kulu bile odada yoktu. Sonra eşim geldi odaya birseyler oldugunu anladım. Korkma ama bebegi sevk edecekler dedi. Nolur bebegimi getir diye okadar cok agladim ki. Eşim ambulans arkasından gitti. Ailem hastaneyi birbirine kattı. Hastane kendi sucunu bildigi icin doktoru başhemsiresi hepsi gelip ozur diledi ama nafile. Bacaklarım tutmadigi icin Bebegimin peşinden gidemedim. Memelerimi kanatarak süt cıkardim gece Eşim o aksam 4 kez o yolu gidip geldi. Bana sonradan söyledi. Giderken son hızla gittim. Ama dönerken oglumun sagdigin sütleri arabada var diye hız yapamadım dedi. Gece nasıl bitti allah biliyor. Ertesi gün sabah körü gittim bebegimin yanına. Yogun bakımada iceride 8 yatak vardı hemsire dedi ki ne dikiliyorsun gitsene yanına. Hangisi oldugunu bilmiyorum ki dedim. İnsan bebegini bilmez mi dedi bana. Bilmiyordum işte topladan baygin halde 5 dk durdu kucağımda.
İki gun kaldi yogun bakımda emzirmeye gittim 2 saatte bir geri kalan zamanda butun ailemiz o hastaneye gittigim icin beni suçladı. Karanlık yatak odasında süt sagamaya calisirken Olaylari defalarca başa sarıp sarıp kendi aralarında konuştular. Telefonda herkese anlattilar. Annelige 1-0 malup basladım Herkesin bebegi yanında benimki yok diye aglayarak süt sağdım. Kuvezde onu her bırakışımda kahroldum
Çok sukur hemen toparladı. 2. Gün cıktı. Şuan 11 gündeyiz bende mecbur oldugum icin hemen toplardım kendimi sütümde geliyor bebegimde cok iyi ama birsey var. Sanırım yeni cıkıyor acısı. Herkes oglun sana benziyor diyor ama ben benzetemiyorum. Karnımdaki bebek bu muydu? Sanki cok farklı. Cok seviyorum onu doyamiyorum ama Karnımdaki halini özlüyorum. Geri gitsin istiyorum. Bir suru hayalim vardi dogumla ilgili ama olmadı. Acaba kuvezde onu yanlizliga terkettigimde cok agladi mi? Besigine koydugum an uyuyor acaba Caresizligi kuvezde ögrendigi icin mi? Çok kotuyum. Daha bircok sey dusunuyorum. Kendimi suçlamaktan ölecegim sanki.