Ben nefessiz kaldım. Ben o cuma günü bittim. Nasıl atlatıcam nasıl unutucam bu acıyla nasıl başa çıkıcam bilmiyorum. Hevesle beklediğimiz güzel kızımızı kaybettik ve ben nasıl bir anneysem hissedemedim bile 3 hafta boyunca onun kalbi bile atmazken ben saatlerce sohbet ettim, şarkı dinlerken karnımı sevdim onun da içerde neşelendiğini düşünüerek. Ama benim bebeğimin kalbi çoktan durmuş hissedememiişim. 3 hafta boyunca orda sadece öylece yatmış, ben bilememişim. Ama içimde kötü bir şeyler vardı hep korkuyordum hamileliğimin başından beri acaba kucağıma alabilecek miyim diye evet aldım ama el kadar daha küçük elleri ayakları bile yeni oluşmuş minnacık kalbi atmayan nefes alamayan ağlamayan.. Hani doğunca ağlamaya başlardı bebekler neden ben ağladım neden o sessizdi. Hani her acı doğurunca bitiyordu benimki ne zaman geçecek. Hani doğar doğmaz anneyle temas ettirirdi bebekleri ben niye sadece uzaktan bakabildim neden sevemedim. Hiçbir yerim acımıyor kalbim dışında… Çok yoruldum iiçime atmaya çalışmaktan ağlayamamaktan, ağlamaktan. Ben bu hisle nasıl haşa çıkacağım ben o doğururken gelen o hisle bi anlık yaşadığına inanmamla sanki bana güle güle der gibi kasığımda bi arı hissettim o an tekme atıyormuş gibi bilmiyorum hiç tekme atamadı ki benim bebeğim büyüyemedi o kadar.