9 aylık bir kızım var 28 yaşındayım, 27 de anne oldum.. Asla pişman değilim ama sadece şimdi bile şunu diyorum yaş geçtikçe insanın bazen tahammülü veya enerjisi azalıyormuş kendi fikrimce yada ben böyleyim bilmiyorum.. Büyük yeğenimde 16 yaşındaydım ablam çalıştığından bizdeydi o zaman çok enerjik ve kıpır kıpırdım onunla saatlerce oynasam da yorulmazdım, küçük yeğenimde 23 yaşındaydım yine enerjim vardı oynatırdım bakardım bıkmazdım hergün baksam da oynarsam da daha kolay gelirdi, 27 yaşımda anne oldum kendi çocuğuma bakmak daha zor geliyor daha çok yorgun hissediyorum onunla fazla saatlerce oynayamıyorum enerjim azalmış gibi.. Bir de şuan 9 aylık en hareketli zamanları yetişemiyorum sürekli ev işleri yemek çocuk, yardım edenim yok bir annem haftada bir gelirdi sabahtan öğlene kadar o çocuğa bakarken ev işlerimi yetiştirmeye çalışırdım şimdi Ramazanlıkta zor olur gelemem diyor bana.. Psikolojik olarak çok yıpranmış hissediyorum başka annelere bakıyorum bazısının ya annesi yanında ya kardeşi ya ablası ya yengesi hep yardım eden birileri var yanlarında bazen ben niye yalnızım diye üzülüyorum.. Yorulsam da kendim baş ediyorum, uykusuz da kalsam kendim baş ediyorum herşeyle.. Eşim kızımın kardeşi olsun istiyor tek Rabbim hayırlıysa hayırlı zamanda sağlıkla versin ama ben yaşadıklarımdan yalnızlığımdan dolayı korkuyorum.. Millet sadece lafta akıl veriyor bana şöyle yapma böyle yap diye yardıma ihtiyacım olduğunda kimse yok..