Kesinlikle öğrendiğim an anne olduğumu hissettiğim anlardan oldu. Öğrendiğimde o kadar hastaydım ki bir kere sırf ona birşey olmasın diye ilaç kullanamıyosunuz, bitki çaylarını istediğiniz gibi tüketemiyorsunuz, doğal yollardan kendimi nasıl iyileştiribelirim ona bişey olmadan diye düşünmekten aklım çıkıyodu. Normalde bağışıklığım güçlüdür 3-4 gündede atlatırım ama ilk günlerim hep hasta geçti. Sonrasında tutunması bizi bırakmaması için kullanılan ilaçlar.Çekilen onca mide bulantısına rağmen sırf dirençsiz kalmamak için yediğimiz onca vitaminler vs Her an bi zarar gelicek diye oluşan korkular bunun olmaması için alınmaya çalışılan önlemler… Kalp atışını her duyduğunda ki o mutluluk, heyecan… Her kontrole gittiğinde en ufak hareketine bile hasret kalman. Doğana kadar da bu böyle. Şimdi ilk öğrendiğimden beri yaşadığım onca şey hissettiğim onca duygu annelik değil mi:) Bence çok yanlış. Doğumuma 4 ay var ben öğrendiğimden beri anneyim. Şimdi karnımda bedenimde büyütüyorum doğduktan sonra kucağımda büyüteceğim:) Tek fark yavaş yavaş sorumlulukların daha da fazlalaşması:)