Merhaba güzel anneler🫶
Umarım bu postum ben gibi korkudan uyuyamayan, heycandan kalbi pırpır atan annelere biraz da olsa mutluluk verir ve rahatlatır. Zorlu bir hamileliğim sonrası 2 şubat günü sezeryanla doğumum gerçekleşti. Son 1 hafta adeta ruhum çekilmişti. O kadar çok korkuyordum ki doğumdan. Normalde de kan aldırırken içim kalkan biriyken nasıl olacak ben napıcam diye düşünmekten perişan ettim kendimi.
2 şubat günü sabah 7.30da yatışım yapıldı. Beni 10 da alacaklardı ama müsaitlik oldu ve 09.30 gibi beni almaya geldiler ama ben şoka girmiş gibiydim :)
Canım doktorum Ceren Yıldız Eren( Eskişehir Acıbadem Hastanesi) her an yanımdaydı. Beni bir annne, arkadaş gibi sakinleştirdi. Spinal ile doğum yapacaktım ve bu beni aşırı korkutuyordu. Ya uyuşmazsam ya iğne tutmazsa diye endişelerim vardı. Anestezi doktorum da çok sakin bir şekilde her şeyi anlatarak süreci ilerletti. Tabi ben o arada ağlamaktan etrafı bile göremiyordum. Biraz iri bir insanım belki ondan belki duruş pozisyonumdan iğneyi 2. Kez girdiğinde verebildi ama ben bunu asla acı olarak hissetmedim. Gerçekten elimin üstünden açılan damar yolu daha fazla canımı acıttı
Doğumhanede 5 aylık hamile bir hemşire ona sarılmamı ve kendimi bırakmamı istedi. Allah ondan razı olsun. Ve sonrası uyuşma :) sondam uyuştuktan sonra takıldı ve kesinlikle hissetmedim. Çıkarılırken de kesinlikle hissetmedim bu arada. Uyuştuktan sonrası benimle konuşmaları başladı. Bebeğim en başından beri makat gelişti ve hiç yüzünü görememiştim🙈 çıkarma işleminde acı hissetmedim tabiki ama bastırarak çıkardılar ve inanın çıktığını anladım öyle bir ferahlama geldi ki resmen içim boşaldı. Daha sonra çocuk doktoru kontrol etti ben oralarda bakamadım neler e yaptıklarına çünkü kötü olabilirim diye s düşündüm. Sonrasında bebeğimi yanağıma getirdiler fotoğraf çekildik ve onu bakım odasına aldılar. O saatten sonra doktorum zaten korktuğum için bana sakinleştirici vereceğini söylemişti ama ben hatırlamam diye düşünüyordum. Öyle olmadım sadece ağlamam ve titremem kesildi her şey gayet iyiydi yani. Midemin bulanmasından çok korkuyordum ama o da olmadı bu arada odaya geldikten sonra da hiç baş ağrısı çekmedim. Bunu kafamı hiç oynatmamaya bağlıyorum ve bol bol nescafe içtim 2 gün. Tabi bu biraz beni uyku konusunda zombi yaptı ama olsun 🤭
Odada bebeğime kavuştum ve sonrasında hemşireler geldi sondamı çıkardılar temizlediler beni ve hiç unutmayacağım bir şekilde kanama kontrolü yaptılar. Sanırım bu sürecin en zor kısmı kanama kontrolü ve ilk ayağa kalkıştı benim için. Canım çok tatlıdır benim kendimi de bilirim. Dayanılır bir acı ama ben dayanamadım.😅 Bu da tamamen benlik birşey. Yürüme zamanları ilk gece çok zordu ama pes etmedim ve her 2 saatte bir yürüdüm. 2. Gün çıkarken dik bir şekilde yürüyebiliyordum. Çok uzun oldu ama umarım benim gibi kendini dünyanın en korkak insanı olarak gören birileri varsa ve benim gibi uykuları kaçıyorsa nasıl olacak diye düşünmekten inanın korktuğumuz gibi değil.🤍 Allah herkesi yavrusuna sağlıkla kavuştursun 🙏