3438FG ailevi sebepler ön planda annemle aramızdaki buzlar hiç erimedi kendimi bildim bileli evlenmeden önce çok zor zamanlar geçirdim. Psikolojik olarak yerlerdeydim. Evlendim 3.yılım bitti 4’e girdim. İki tarafada uzak yaşamak istedim en başından beri bunu istiyorduk eşimle. Üniversite okudum bu süreçte Trakyadaydım. Üni bitince kocaeline taşındık. 1 yılın üstüne annemler yanıma taşındı ne huzur kaldı nede stressiz bir gün o kadar bunaldım ki. İlk taşınma sürecinde 8-9 haftalıktım. Yan siteye taşındılar temizlik sürecinde dayım yengem çocukları kardeşlerim vs ev kalabalıktı temizlik için geldiler 10-15 güne yakın bende kalındı. 3-4 öğün yemektir çaydır ben hazırladım ettim kimse el atmadı sancılarım oldu boşver bişey olmaz denildi o süre zarfında çok fazla kilo verdim herşeyden tiksindim anneme söylediğimde dayınlar yılda bir geliyor bişey olmaz abartma oldu. Hazır sofraya 10 kişi oturup yiyip kalkılıyordu kimse bişeyin ucundan tutmadı annemlerin ev temizliği için geldiler benimki can değil mi bilmiyorum kasık sancımdan akşamları serum alıyordum acilde. Neyse bu şekil geçti ameliyat olmuştum mart ayında bi yakınımızdan borç aldık yetmemişti elimizdekiler annem sürekli sıkıştırıp duruyor ödeyin vs diye kredimiz var ek borç var birde aldığımız borç zor bela sıkışa sıkışa ödemeye çalışıyoruz. Geçenlerde mesaj attı ödeme geldi parayı gönder diye bende daha gününe var dedim tavır yaptı sana hesap mı vericem diye ses atmaya başladı. Hesap bile sormadım oysa o ara dolmuştaydım aradı şarjım az ve kalabalık dolmuştayım diye açmadım. Gelen mesaj zıkkımınkökü telefonu bi açamadın gitti oldu. Bu sefer dayanamadım müsait değilim yazabilirsin dedim telefonu kapattım. Eşimi aradı kapıya gelmiş çalıyorum açmıyorsunuz nerdesiniz diye. Alacaklı gibi kapıya dayanmış. Eve geçtim bağırıp çağırmaya başladı buraya taşındı taşınalı huzuru kalmamış işte stresten delirmiş vs herkes kızın var komşuya ihtiyacın olmaz git gel kahve çay takılırsınız demişler. 23 yaşındayım bir kere böyle bişey yaşamadıkki daha öncesinde ben anne kız bağı olsun diye kendimi yırttım hep hor gördü aşağıladı laf söyledi bende çektim kendimi geri şuan benden bunu bekliyor ne yapayım nasıl yapayım anlamıyorum. Bişry söylesem sus yalan söyleme diyip kendi bildiğini üsteliyor bende dedim daha konuşmam sen en doğruları biliyorsun diye çıkıştım sabrım kalmadı gerçekten. Bağırdı çağırdı söylendi eşimde orda birde ağlamaya başladı sebebi yok yani sonra bitti diyecekleri bebek odasına girdi lavobaya gidiyor sandım kapı açıldı çekmece açıp kapama sesi geldi ya teker teker bütün çekmeceleri dolabı açıp kapattı paramızı nelere harcıyoruz diye. Ben kızıma bişey alamayacaksam aldığımız maaşı ne yapim. Ufacık destek bile yok. Eşime diyoki arkanızda biri olmasına mı güveniyorsunuz oysa ne eşimin ailesi nede benimkiler var. Destek beklemicen bunlara güvenipte mi çocuk istediniz gibi lafşar söylemeye başladı. Telefon açmadım diye bağırdı dedim müsait değilim onu geçtim ilaç kullanıyorum gün içinde sürekli uyku halindeydim. Açıcaksın diye inatlaştı beni ilgilendirmez diyor. Eşim dedi ben arıyorum ulaşamıyorum çoğu zaman rahatsız ilaç kullanıyor uyuyor. Senle ben bir değiliz benim telefonlarımı açmak zorunda dedi. Bişey demedim izledim sadece içimden tek kelime etmek gelmedi. Borç konusunda teyzemden aldık borcu o da gram olarak aldık annem öyle almış doğrusu ben sonradan öğrendim. Babam emekli olsu tazminat alıcaktı alınca size yardım edicem dedi annem engel olmuş tazminatınıda aldı bi kuşur yok. Şuan iyice sıfırdayız aldığı maaşın hepsi borca gidiyor kirayada zam geldi tamamen düştük 2 ay kaldı bebeğimizin doğmasına bu strese o kadar bekler mi bilemiyorum ama çok yoruldum çare arayıp bulamamak çok yordu her dakka kapıya dayanıcak diye kriz geçiriyorum. Apartmanda kamera var asansör sesi gelince kameradan bakıyorum kim gelmiş diye o derece psikolojim bozuldu. Çok yorgunum şuan ağlayarak yazıyorum. Aşırı uzun oldu hakkını helal et ama 🥺 uzaklara gitmek istiyorum herkesten uzağa kimsenin olmadığı bir yere😭