naneliseker_ bende çok korkmuştum. Kimseden destek almadan kalktım . Önce yatağı ayarladım rahat kalkabilecek şekilde. Kendimi psikolojik olarak hazırladım iyiyim, bir şeyim yok, güçlüyüm, anne oldum ben vs gibi. İneceğim taraftaki ayağımı aşağı bıraktım sonra diğer ayağımı. Karşıya baktım ve derin nefes aldım verdim. Bismillah deyip yatak kenarlarından tutarak kalktım. Kalktıktan sonra bir iki dk öyle sadece bekledim ve hep karşıya baktım. Sonra yavaşça adım atarak yürüdüm. Bir şey olmadı çok şükür. İlk yürüyüş sonrası yarım saate bir yürüdüm o kadar iyi geldi ki. Sezaryenin tek ilacı yürümek, hareket halinde olmak. Eve gelince de ben ve ablam salonda yattık (eşim askeri personel, Eren operasyonlarına gidip geliyordu, babalık iznine bile çıkamadı, operasyona gidip geldiği için düzeni bozulsun istemedim.)Kanepeye yatak açtık. Rahat yatıp kalkmak için kanepe üzerine minder koyduk. Yatarken arkamda 3 yastık, yanlarımda birer yastık vardı. Hiçbir zaman karnım gerilmesin diye tam düz yatmadım. Sol ya da sağıma dönüp dizlerimi karnıma çekerek yattım. Evde de bol yürüdüm, hastanede ilk kalktığım gibi kalktım hep. Bebeğini odaklan her şey kolay oluyor 🙏