Annesiiiii_ aşkım normalde acı eşiğim çok düşük, ben ameliyat olamıyorum bir hastalık yüzünden. Yani sezeryan ölürsem anca yapabilecekleri bir şeydi. Böyle sonlara doğru çok yorgundum, aç ve susuzdum (benden ve hastalığımdan kaynaklı) birde bir uykum var sorma çatalda uyuyacağım ben diyorum ıkınmak istemiyorum 🤣 sonra son kez ıkın çıkarcaz söz dedi doktor son kez ıkındım, sanki o çıkmayan kabız kakayı çıkarmışım gibi rahatladım. Ama acı falan hissetmedim. Kesim + yırtılmam vardı ona rağmen 0 acı o çıkış anını görmedim ama kucağıma koydukları an bak saniyesinde direkt olarak açlığımı susuzluğumu uykusuzluğumu herşeyi unuttum. Sonra dikiş attılar hissetmedim bile 🤣 ben yine diyorum benim ne açılmam vardı ne suyum geldi ne başka bir şey, ki bizim sülale kadınları çok doğurgan ama annemde mesela çok zor doğururmuş, hani bu biraz genetik biraz kişisel sanırım. Birde genetik hastalığımız var, olası bir durumda kan naklini bile herkesten alamıyoruz a+ olmamıza rağmen. O yüzden ben çok ekstrem durumdaydım. Yan tarafıma bir kadın geldi mesela direkt kapıyı kapadılar kadına kızıyorlar ıkınma diye, sonra doğumhaneye götürceklerdi kadın 2 kez ıkındı sadece saydım ben, 2.de ağlama sesi duyuldu öyle düşün. Ben bu sırada ama hüloğğ kocama sövüyorum senin yüzünden diye. Korkma sakin ol nefes egzersizi yap doktorları dinle mis gibi olur doğumun bak bana 2.yi doğurmak üzereyim…