4 senelik bir evlilik. 3.5 senelik bir bebek isteme serüveni. Sayısız doktor muayenesi, gebelik testleri, ovülasyon testleri ve daha neler neler. Her gittiğim doktorda mükemmel çıkan tahlil sonuçları ve jinekolojik muayeneler. Buna rağmen nasıl olmuyorlar. Son olarak bugün 3. Aşılamadan da koca bir negatif yiyince içim dolu dolu beni hiç bilmeyen tanımayan insanlara içimi dökmek istedim. Eşim ve ailem de ne yazık ki benim kadar üzülecekleri için onlara sadece “nasip değilmiş, doğru zamanda olacaktır” diyerek geçiştirdiğim için farkettim ki içim artık dolup taşmak üzere. Evet doğru zamana çok inanıyorum ama bu içimdeki boşluğu doldurmaya yetmiyor. Sadece ilimle bilimle tıpla olur diyerek yerdiğim koca karı yöntemlerini, bitkisel yöntemleri bile denedim. Şu uçurumdan atlarsan bebeğin olur deseler atlayacak kıvama geldiğim oldu. Kendimi başka hiç bir konuda bu kadar çaresiz hissettiğimi hatırlamıyorum. Hayatım boyunca istediğim her şeye çabalayarak, mücadele vererek sahip oldum. Her sorunu yine büyük çabalarla çözebildim. Ama bununla nasıl mücadele edeceğimi bilmiyorum. Nasıl olduracağımı bilmiyorum. Sebebi bile olmayan bu sorunu nasıl çözeceğimi bilmiyorum. Hayatımda her şey tam, her şey yerinde tek eksiğim bir evlat diyebilirim. Ama bu eksik içimde kocaman bir eksiğe, bir boşluğa sebep oluyor. Dua etmekten başka çarem yok ki tek elimden gelen bu.
Evet bitmedi tabi. Tüp bebek kaldı sadece o hep son çaremdi şimdi onu da deneyeceğim. Ama bu bile beni korkutuyor artık. Bu da bana yeterince umut vermiyor artık. Bazen boş vereyim diyorum. Ben de anne olmayayım ne kaybederim ki diyorum. Bu isteğimi bastırmak istiyorum ama gelin görün ki, mantığım bu konuda kalbime hükmedemiyor.
Bir gün olacak mı bilmiyorum. Bir gün hamileliği, anneliği tadacak mıyım bilmiyorum ama sanırım olursa bu günleri hatırlayarak değerini, kıymetini daha çok bileceğim.
Ben ve benim gibi tüm kız kardeşlerim en kısa zamanda içimizin derinliklerinde hissettiğimiz annelik duygusunu, kurduğumuz o güzel hayalleri yaşamamız dileğiyle.