1prensesannesi__ aman bu sancılı bekleyis yordu her defasında bir umut diyorum ama sinir sistemim çok çöktü. Dusukten sonra. Evet umudum var ama doyasıya yaşayamıyorum çünkü negatif görünce istemsizce ağlıyorum. Bunalıma ve depresyona giriyorum saniyelik sürüyor tabi orası ayrı cidden yıprandım. Martta kayiptan belli böyleyim. Her ay acaba mi diye diye her negatifte bir ağlama krizine giriyorum. Rabbimden inancım var çok şükür ama engel olamıyorum. Çok yoruldum adette olacaksam bi olaydım bu ay çocuk düşünerek adet olana kadar zulüm çekerek beklemeyeceğim. Kafamı dağıtacak şeyler bulmam gerek artık. Çevredekilerin düşünceleri konuşmaları en çok beni o yordu gibi. Biraz kabuğuma çekilirim şu süreci atlatabilirsem. Kendimi kendi düşüncemden bile korumaya çalışıyorum ama yapamıyorum. Negatif çıkarsa bak üzülmem diye tenkin edip gene aynı haltı yapıyorum.