yumamiii maalesef kalma meselesinde bende sıkıntılar yaşadım. İnsan yanında annesi olsun istiyor tabi ki. Ama benim durumum biraz farklı kayınvalidem 9 ay boyunca hiç destek olmadı çok şükür annem onun desteğini aratmadı zaten. Tam 5 ay mide bulantısından ne yemek yiyebildim ne de mutfağa girebildim ama annem sırf eşim işten gelince evde yemek olsun diye mutlaka yapıp evime gönderdi kayınvalidem bunu bildiği halde bir kere evine bile davet etmedi annemden daha yakında oturduğu halde. 4 yıllık evliyim bu zamana kadar hiç ters düşmedik kayınvalidemle hatta 3 sene boyunca olur olmadık yerlerde bize çocuk mevzusu açıyordu düşünmediğimizi bile bile bu muhabbetin bizim özelimizde olduğunu söylememize ve konuşulmasından rahatsız olduğumuzu defalarca söylememize rağmen kadın resmen çocuk gibi tutturuyordu torun diye. Çocuk yapmaya karar verdiğimizde de sanırım bunun onun baskıları sayesinde gelişen bir durum olduğunu düşündü bilemiyorum😂 kaç aylık hamile olduğumu bile bilmezdi merak edip sormazdı ben söylediğimde aa oldu mu o kadar derdi bana. Doktora gittiğim günleri söylediğimiz halde bir kere arayıp nasılsınız bebek nasılmış diye sormadı gelmek isteseydi götürürdüm de hatta çünkü dediğim gibi birçok saçma sapan konuşmasına rağmen ben hep alttan aldım büyüğüm eşimin annesi dedim saygı duydum adım attım kendisine. Ama bu süreçte sadece beni değil eşimi de yalnız bıraktılar maddi anlamda çok şükür kendimize rahatlıkla yetebiliyoruz zaten ama eşim hep manevi destek bekledi ailesinden fakat çok hevessizlerdi. Ama gel gelelim doğum yaptım o günden itibaren olaylar bambaşka bir hal aldı kayınvalidem tavır olarak çok değişti bu kadar umursamazlığı sebebiyle hastanede bile kalmak istemez diye düşünürken geldi yerleşti resmen benim arkadaşımı istemedi bebeği kucağından indirmedi bana ciddi anlamda kabus gibi iki gün yaşattı hastanede o kadar strese girmiştim ki sezaryen değil o yıprattı beni resmen. Sütün gelmiyo bebek doymuyo diye diye beynimi yedi bebeği anneme vermek istemedi defalarca. Eve çıkınca da doğal olarak istemedim ben kalmasını çünkü ciddi anlamda yıpranmıştım bebeğim emmiyordu sarılık başlamıştı hastanede hemşireler emmesi için çok uğraştı fakat onların işine bile karıştı düşün. Annem benimle kalacak başka kimse kalmasın dediğimde de surat astı. Evime gelip gidip dalga geçer gibi ben sizi merak etmiyorum ki bebeğimi merak ediyorum gibi saçma sapan cümleler kurdu. Anneme defalarca sen git ben kalırım dedi istemediğimi çok açıkça dile getirdiğim halde. Eşim bu duruma müdahale etmedi çünkü 9 ay ortalıkta yoktu ailesi kendisi de farkındaydı durumun. Doğum yapalı 60 gün oldu sırf kalmasına müsade etmediğim için bana tavırlı fakat umrumda değil belki de böyle olması daha iyi çünkü herşeye müdahale eden biri ve bu beni gerçekten rahatsız ediyordu normalde de. Ben doğum yapana kadar hastane konusunda çok sıkıntı yaşayan biriydim bayılıyordum annem bu yüzden hep yanımdaydı benim stresimi o da yaşadı 9 ay. Doğal olarak yanımda annem kalsın istedim eşim de böyle istedi. Böyle haklı bi sebepten dolayı kadın bana alttan alttan imalı cümleler kullanıyor eşim allahtan kolay etkilenen biri değil yoksa korkuyorum ki aramızı bile bozar. Sadece eskiden kafam çok rahatmış diyorum şu an sadece eşime olan sevgimden saygımdan katlanıyorum ve hala gidip geliyorum