Asilinannesi 40+6 olunca hastaneye yatışım oldu. 1 cm açılmam vardı.Gebeliğimin başından beri normal istedim hatta kesisiz istedim Allahtan diledim kısmetse diye.Ailemde sezeryan yok (anne baba tarafı kadınlarda) bir tek yengemde olmak zorunda kalmıştı.
Bende neşter anestezi fobisi var.
3 gün suni sancı aldım, günde 12-13 saat. Hissettiğim günde oldu, hissetmediğim günde oldu. Netice de 7,5-8 cm civarı açıldım ama sancılar düzene girmedi bebeğim inmedi.
Spinal sezeryan oldum.
Ne normal doğumu denediğime pişmanım ne de sancı çektiğime.İyi ki yapmışım.
Sezeryan kötü bir şey değil, zorlukları var.Bile isteye tercih etmezdim ancak o bebiş illa ki çıkacak.
Oğlum 1 aylık oldu.Sondam çıkartıldıktan sonra ben ilgilendim annem yanımda olduğu halde.Yarı kırkında gitti zaten ev işlerini yapıyordu.
Şuan lohusa kafasıyla düşünüyorum da, her kadın istediği doğumu istediği kişilerle yaşamalı.Mesela ben kişi yönünden laf yönünden şansızım, ağlama krizlerine girdim çaresiz hissettim.
Olan bana oldu bebeğime yansıdı.
Herkesi savdım başımdan, öyle rahat ettim.yoksa sonu lohusa depresyonuna giderdi ki çok ağır zor bir durum o da.
Kimseyi takmayın ya.İnanın tırnağın ucu kadar takmaya düşünmeye değmez.Evlat bambaşka bişeymiş ne kocamı ne anamı sevmeye benziyor ☺️