Sibellg06 benim çevrem tarafımdan sezaryen olmama imkansız gözüyle bakılıyordu çünkü çok ilerdi derecede hastane ve iğne fobim var hayatımda damar yolu bile açtırmamıştım iğne olunca bayılıyordum. Benimde ameliyatım 11:30 daydı 9:30 da hastanedeydim yatış işlemleri biraz uzun sürdüğü için odada vakit nasıl geçti anlamamıştım bile önce önlüğünüzü giydiriyorlar odaya geçer geçmez sonra nst bağlanıyor ardından hemşire damar yolu açıyor. Benim yanıma doğumdan hemen önce çok tatlı bir bebek hemşiresi gelmişti hamileyken kendisinin canlı yayınlarını izliyordum hep bilgi edinmek için doktorum çok korktuğumu bildiği için beni rahatlatsın diye göndermişti öyle de oldu gerçekten geldi sohbet ettik vakit nasıl geçti anlamadım bir anda gelip götürdüler beni ameliyata saatim gelmiş farkında değildim😂 beni ameliyathaneye indirdiklerinde biraz beklettiler bir önceki doğum uzun sürünce 15 dk kadar geç girdim beklediğim yerde ameliyattan cıkan hastalar vardı sadece orda bir tık kötü oldum yalnızdım çünkü ailemden kimse yoktu eşim doğuma gireceği için oda bekliyordu aşağıda ama yanımda değildi. Kendimi telkin ede ede oradaki zamanı da geçerdim ve ameliyat zamanı geldi. Ben girer girmez doktorum yanıma geldi spinal yapılırken yanımdaydı muhabbet etti benimle iğneyi hissetmedim diyemem ama asla aşırı can yakan bir şey değil. Hemen sonrasında uyuştu zaten kısa sürede doktorum şu an çok canın yanması lazım hissediyor musun dedi hissetmiyordum çok tuhaftı😂 öyle olunca hemen eşimi alıp başladılar ameliyata. Normalde herkes elleri hissedeceksin korkma demişti ama ben hiç hissetmedim sadece baskı yapıldığı için biraz hareket ettiğimi farkediyordum yatarken. Sonra çok kısa bir sürede zaten bebeğim çıktı sanırım 5 dk falan sürdü. Yüzüme dokundurdukları ilk anı hayatımın sonuna kadar unutmam mümkün değil o kadar güzeldi ki sanki kadife bir şey geziyordu yüzümde yumuşacık mis gibi😍 daha sonra kordonu kesildi vs. Tekrar yanıma getirdiler bebeğimi. Bebeğin işlemleri bitince eşimle birlikte yukarı çıktı doktoruma tek başımayken panik olurum demiştim biraz sohbet ettikten sonra bana sakinleştirici yaptılar ameliyat bitene kadar uyumuşum. Uyandığımda yine aynı odaya gidiyordum 10 dk kadar orda bekledim tedbir amaçlıymış. Sonra odama çıkardılar üzerimi değiştirdiler hemen peşine bebeğim geldi😍 o andan sonrası zaten su gibi geçiyor inanın. Benim şansım hastanem de doktorum da hemşireler de çok iyiydi. Hiç baş ve bel ağrım olmadı zaten sürekli gelip damar yolundan ağrı kesici yapıyorlar düzenli olarak. Akşam üstü 1 hemşire 1 de hasta bakıcı gelip beni yürüttüler odada gece de arkadaşımla koridorda kendim yürümüştüm. Zaten önemli olan tek şey yürüyüş. Ne kadar çok yürürseniz o kadar hızlı toparlanırsınız. Beni zorlayan tek şey yataktan kalkmaktı desteksiz zordu ama eşim yardımcı oluyordu hastaneden cıkacağım gün kendi başıma çok rahat kalkıp yatıyordum. Bu kadar korkularıma rağmen benim çok güzel bir doğum sürecim oldu. Allah sezaryen olacaklara benimki kadar kolay doğum nasip eder inşallah. Kötüyü düşünüp kendinizi yıpratmayın herşey olacak ve bitecek o anda kalmayacaksınız zaman geçecek. Sonunda bebeğinize kavuşacaksınız böyle düşünün😍