Benim minik bebeğim seni coooook bekledim diyip totona vuracağım günü iple çekiyorum.. 2 yıl belki yıllarca bekleyen insanlar için 2 gün gibidir ama bana 20 yıl gibiydi. Daha bekarken bile ne zaman evli çocuklu birini görsem, benimde bi bebeğim olsa onu güzel güzel yetiştirsem öpüp koklasam derdim. 6. Sınıfa giderken arkadaşlarım seksek oynardı, ip atlardı ben her teneffüs sili çalınca koşa koşa anasinifinin onune gider, ellerimi bağlar oturur beklerdim kapı aralanır belki de bi çocuk severim, belki onlarla oynarım umuduyla. İşte orda anladım cocuk sevgimin büyüklüğünü. Dayın gözümün önünde büyüdü dun gibi. şuan 10 yaşında bebeklik fotoğraflarına bakıp ağlıyorum. Uyurken yüzünü izleyip sevip ağlıyorum. Ben onun 2.annesiyim bebeğim
İnsan kardeşine bu kadar sevgi besliyorsa ona deli oluyorsa, seni ne kadar seveceğimi hayal dahi edemiyorum. Sana sevgim her zaman sonsuz olacak daha varlığın yokken, bir bebeğim olup olmayacağını bilip bilmeden seni yoklukta, “hiçlik” de bekledim, sevdim. Bilmediğim görmediğim yüzünün hayalini kurdum hep. Ve işte o An… rahmime düşmüşsün artık varlığın bes belli. aahh nasıl his tarifi yok… Sağlıkla gel minik kuzum seni çok seviyorum. 🕊