Evet bunu burda yazmam ne kadar doğru bilmiyorum.. dün bebeğimizi kaybettiğimizi öğrendik, kalbi durmuş. Zaten suyu gittikçe azalıyordu. İlk üç ay hiç bir risk yokken 4. Ayıma geçtiğimde kanamayla riskli gebeliğe dönüştü. İlaç ve iğne tedavisi görmeme rağmen durmadı. Ardından hastaneye yatışım gerçekleşti ve bir hafta boyunca aldığım serum, iğne ve ilaçların haddi hesabı yoktu. Sonunda kanamayı durdurduk ve serkulaj ameliyatı oldum. Belki bir umuttur diyerek. Ama olmadı elimizden gelen herşeyi yapmamıza rağmen dün kalbi durduğunu ve suyunun bittiğini öğrendik. O an bişey hissetmedik, belki de kendimizi buna hazırlamıştık. Ardından kürtaj yapıldı zaten. Evet çok acı verici üzücüydü. Ama kürtaj sonrası bile ağlamadım. İyi hissediyordum yani eşimle birbirimize destek olduğumuz ve elimizden gelen herşeyi yaptığımız için içimiz huzurluydu.
Ama şimdi gelen bildirimle kendimi tutamadım ve burada bunları paylaşmak istedim.
Hastanedeyken uygulamadan gelen bildirime eşim cevap yazmıştı. Kucağıma almamıza 5 ay 10 gün kaldı canım diye. Onu görünce kendimi tutamadım. Aslında kendimi güçlü olarak görüyordum çevremdekilere de öyle yansıtıyorum ama öyle değilmişim sanırım. Çok acı verici arkadaşlar. Yine de rabbime şükrediyorum, iyi ki onun hareketlerini hissetmeden aldı benden diye. Kusura bakmayın ve kendinize çok iyi bakın.