38+2’deydim. 3 Haziran günü akşam saat 10’da karnımda bir sertleşme başladı. Birkaç aydır ara ara hep oluyordu ama hemen geçiyordu. Bu sefer geçmedi. Hiçbir ağrı sancı yoktu. Saat 2 olmuştu. Karnım kütle halinde dışa doğru patlayacak gibi gergin ve dolu doluydu. İnternette izlediğim bir video sayesinde hastaneye gitmeye karar verdim(şaka gibi izlemesem gitmezdim) Videoda sertleşme ara ara oluyor ve geçiyorsa endişe etmeyin ama hiç geçmiyorsa hastaneye gidin diyordu. Geç olduğu ve aklıma doğum ihtimali gelmediğinden doktorumu aramadım sadece durumu bildiren mesaj yazdım. Hastaneye 3’te ulaştım, NST’de düzensiz sancı vardı. Beni şoke eden alttan muayenede suyumun geldiğini doğum başladığını söylemeleriydi. İnanamadım. Doktorumla telefonlaştık, tebrik ederek konuşmaya başlayınca aşırı heyecanlandım. Ne zaman gelecek diye merak ettiğim bebeğim bugün inşallah doğacaktı… Benim talebimle önce normal doğum denenmesini kararlaştırdık. Yatışım yapıldı, sonrasında lavman yapıldı(hiç acıtmayan bir şey, hemen tuvalete koşuyorsunuz sonrasında bir kez daha ve rahatlıyorsunuz tuvalet sıkıntısını bilirsiniz azıcık sürüyor hemen geçiyor) 11’e kadar bekledik asla sancım bir sıkıntım yoktu. Sanırım aşırı hissetmesem de suyum azar azar sızıntı şeklinde geliyordu. (Herkesin suyu foş diye alttan büyük kütle halinde gelmiyormuş, benim gibi kesede üstten delinme olup da sızıntıyla gelebiliyormuş aklınızda olsun. Evde olsam belki doğumun başladığını hiç anlamayacaktım.) 11’de açılmaya bakıldı hiç yoktu. 1’de tekrar bakılacağı yine olmazsa sezaryene alınacağım söylendi. Çünkü su geldikten sonra bebeğin mikrop kapma ihtimali her geçen saat artıyormuş. Ben bu arada sabahtan beri merdivendir, squattır, pilates topudur hep hareket yapıyordum. Saat 1’de tekrar açılmaya bakıldı yine sıfırdı. Sezaryen dediler. Odaya inip ağladım. Normale çok şartlanmıştım. Açıkçası sezaryenda kesilmekten ve sonrasında müthiş acı çekmekten çok korkuyordum. (Devamında korkumun boşa olduğunu elbette bilmiyordum :)) Tabii ki bebeğimin sağlığı her şeyden önemliydi ve dualarımızın sonucunda hayırlısının bu olduğunu düşündüm. İmzalar sonrası saat 2’ye doğru ameliyathaneye çıkarıldım. Damar yolu açılması, epidural anestezi uygulaması(hiç acımadı hatta ne şekilde yapıldığını hatırlamıyorum bile), sonda takılması vs. gerçekleşti. İzmir Çınarlı Hastanesi’ndeydim bu arada ve anestezi ekibi gerçekten fiziksel ve psikolojik destek anlamında kusursuzdu diyebilirim. Uyuşmadan emin olana kadar beni kontrol ettiler ve hazırdım. Sonra doktorum geldi. Canım doktorum(Ahmet Güler) her zamanki gibi aşırı pozitifti. Ameliyatım başladı. Bir taraftan tansiyonum devamlı kontrol ediliyordu. Ben halsizlikten mide bulantısından vs. çok korkuyordum hiçbiri olmadı. Zaten damar yolundan mide bulantısı önlemeye ya da sakinleştirmeye yarayan ilaçlar veriliyordu. Bu arada neyden endişeleniyorsam hepsini tek tek ifade ettim. Bunu tavsiye ederim. Hem konuşarak hem uygulama ile desteği sağladılar. Saat 14.09’da oğlumu karnımdan çıkarıp bana gösterdiler🙏🏻 O ana kadar duygusallık hiç yoktu onu görünce sesini duyunca hafiften ağlamaya başladım. Giyindirdiler ve yanağıma koydular ağlıyordu, ben öpünce ağlaması durdu. Unutulmaz bir andı. (Telefonunuzu mutlaka verin fotoğraf çeksinler)🙏🏻 Odaya indirdiler ve arkasından benim dikişlerim dikildi. Bilincim hep yerindeydi konuşulan sözler hep aklımda, sadece zaman aşırı hızlı geçiyordu. Dikilme süresi belki 30 dk sürdü ama ben sakinleştirici etkisiyle 5 dk hissettim. Sonra odaya indirildim aşırı mutluydum korktuğum gibi asla geçmemişti. Bebeğim açmış ben gelene kadar ağlamış, onu hemen emzirdim. Onu emzirirken tüm kaygılarım gitti. Anne olmanın nasıl bir duygu olduğunu o sorumluluğu kaldırabileceğimi çok sorgulardım. Ama birbirimizi hissettiğimizde anneliği çok sevdim ve güçlendim. Binlerce kez şükürler olsun🤲🏻 Sonrasında gün içerisinde devamlı ağrı kesici ihtiyaca göre bulantı önleyici damar yolundan verildi. O yüzden hastanede asla ağrı sızı çekmedim. O meşhur ilk yürütme anı da sorunsuzdu. Yere bakmadım karşıya baktım ve yavaş yavaş kat görevlisine tutunarak yürüdüm. Tabii başım sersemdi ama hiç kötü olmadım. Gece olunca sonda çıktıktan sonra tuvalete doğru giderken aşağı baktım biraz kötü oldum kusmadım ama midem bulandı hemen hemşire geldi ve bulantı önleyici yaptı. Güvende olmak zaten anlık durumları kolay geçirtiyor. Bunun haricinde hiçbir sorun yaşamadım güzel bir gece geçirdik. Sabah taburcu oldum. Hastanede tabii ağrı kesiciler ile hiçbir şey hissetmezken çıktığımda ilaçları alana kadar biraz zorlandım. Sonrasında ama ilaçları kullandıkça günden güne iyi oldum. Şu an 9. günden yazıyorum ilk iki üç gün acılar hiç geçmeyecek gibi gelirken bir anda toparlanacağınızı söyleyebilirim💛 Bu arada asla devamlı yatmadım ilk günden itibaren hep hareket halindeydim bu da iyileşmemi kolaylaştırıyor olabilir. Yarın kontrolüm var inşallah her şey yolundadır🙏🏻 Bu yazıyı kaygıları olan herkes için belki bir parça yardım ederim diye yazdım. Herkese sevgiler…