Kubrakarahan öğrendiğimde bıraktım ama kendimi başlarda çok amaçsız ve keyifsiz hissettim. Kahve içiyorum keyfi yok, yemek yiyorum keyfi yok, işim bitiyor eee..O kadar yeri ve bahanesi var ki. Bir kaç gün sonra kendi kendime telkin verdim. "Sigarayı hayatında bu kadar önemli bi yere koyma, sigarasız da hayattan keyif alınabilir, alan insanlar var. Sen bencil biri değilsin, çocuğunun sağlığı senin keyfinden ön planda olmalı"dedim. Ve bunu gerçekten kendimle yüzleşme halinde duştayken gözüm kapalı düşündüm. Sonra gerçekten önemsizlesti. Su var elimde her şeyden önce sonra su içiyorum. Arada aklıma geliyor, 7.5 ay sonra icerim diyorum. Bu da bir süreç ve bunu gerektiriyor, kabullenmek ve gerçekçi olmak gerekiyor sanırım.