Yeni doğum yaptığım için aşağı yazdıklarınıza geri dönüş yapamayabilirim. Bunun için elimden geldiğince açık paylaşmaya çalışacağım. 25 nisan akşamı bebeğimi kucağıma aldım çok şükür. İlk gebeliğim plesanta previa totalis teşhisi ile zor geçti. Sezeryanla kızımı kucağıma aldım. Bir cesaret sekiz sene sonra tekrar gebe kaldım. Bu sefer çok kolay bir gebelik fakat normal doğum istediğim için doğum belirsizliği vardı. Kilo almadım. Gebelik eğitimini mümkün mertebe internetten edindiğim bilgilerle edindim. İlkinde almıştım grup çalışması olarak. Egzersizlere biraz geç başladım. Ama bebeği beklerken kırkıncı haftayı geçtik. Doktorunda sizinde sabrınız burda zorlanıyor işte. Belirsizlikler ve sezeryan ihtimali arttıkça artıyor. İlki 4.250 kg doğdu, 40. hafta. Doktor ultrasonda bakınca 3.800kg ama artı eksisi var diyor. En geç Salı sabahı sezeryan dedi son muayene de. Ve pazartesi kontrolde çatı muayenesinde uyarı verdi 2 santim ancak açık rahmime. Pazartesi akşamı nst ye gittiğimde doktorum çıkmamıştı, suyum geliyor dedim. İnanamadı. Kontrol tapıldı. Geliyordu. Enfeksiyon riskine karşı yatış verildi. Akşam sancılar artarsa normal, yoksa sabahı sezeryan. Doktorumdan Allah razı olsun. Ben bin kere pes ettim bu süreçte. Yatış verildi ama ben hemen egzersizlere başladım. Bildiğim hareketleri kah tuvalette kah yatak başında kah ufacık koridorda tekrarladım. Gececi ebe halimi görüp, doktora haber etmiş belki bu da onu etkiledi bilmiyorum. 24 saatlik süreçte bir saat uyudum. Sezeryan olabileceği için yemek içmek (dudak ıslatmak hariç) hiç olmadı. Salı sabahı yine 2 cm olan açılma öğlen 3 cm, bir saatte bir santim derken altıdan sonra beş santim de suyumu patlatması ile süreç hızlandı. Derin nefes, meditasyon herkese öneriyorum. Acıya dayanıklı olan ben, acıya dayanamadım ve kalan enerjimi bağırmaya harcadım. Sekiz santimle ameliyathaneye vardım (reptür riskinden dolayı doğumdan de yapmıyorlar). Ikınmalar falan derken onbuçukta kızımı kucağıma aldım. Müthiş bir duygu. Rabbim her isteyene nasip etsin hayırlısıyla. Evde sancı çekerim öyle giderim düşüncem hep böyleydi. Ama sancı nedir bilmiyorum, bebek yukarıda inmiyor, suyum çok, rahim sert diyor doktor. Burada anladım ki tevekkül şart. Hep normal doğum için dua ettim. Güvendiğin insanlarla güvendiğin yollarda diye ekledim. Anladım ki ekip işi. En çok doktorun gayreti. Çünkü gerçekten en büyük riski kendisi aşıyor. Ömrüm boyunca duacı olacağım kendisine. Rabbim bebek isteyenlerinizi bebeklerinize, doğum bekleyenlerinizi güzel doğumlarla yavrularınıza kavuştursun. Herkesinkini okuyordum, hep artan stresimle. Benimkini de paylaşmak istedim, birbirimize umut olsun diye. 40+2 hafta Feyza kız geldi ☺️