Arkadaşlar merhaba an itibariyle bir haftalık bir anneyim ben🙋🏻♀️ Şükürler olsun kızıma sağ salim kavuştum. Süreçi sizlere anlatmak istiyorum birazcık uzun olacak çünkü size anlatmak için bekledim bu bir haftayı paylaşacağım sizinle. 4 Nisan’da normal doğum olarak düşündüğümüz doğumum 26 Mart’ta doktor kontrolünde 27 Mart’ta doğursam ya diye planlı şekilde oldu. Sezeryan yada vajinal doğuma da eşit şekilde yakındım. Biri diğerinden daha iyi yada daha kötü diye şartlamamıştım kendimi. Hangisi gerekirse o olsun diyordum. Doktor kontrolünde eşim doktorumuza ne zaman doğumun olabileceğini sordu doktorumuzda bir problem olmadığını istersek doğurabileceğimi söyledi. Açıkcası artık çokta bekleme taraftarı değildim bende. Sonra eksilerini ve artılarını konuştuk. Neyse uzun lafın kısası 27 Mart sabah 6 da yatışım yapılacak şekilde anlaştık. Ama tabi durum böyle olunca bizi bir heyecan bastı. Jimere gidip anestezi için kan verdim. Eve gelince son hazırlıkları yaptık ve inanır mısınız ne benim ne eşimin gözüne uyku zor girdi. Ki eşim anında uyuyan biri o bile uyuyamadı. Sabah hastaneye gittik yatışım yapıldı. 8 de ameliyathaneye inmiştim, eşimi de hazırlanması için aldılar başka bir bölüme. Ama o gelene kadar ne kadar ağladım bilseniz korku mu heyecan mı bilmiyorum titreye titreye ağlıyorum sağolsunlar bütün ameliyathanedekiler o kadar nazik ve anlayışlı davrandılar ki iyi ki jimerde yapmışım doğumu diyorum. Spinal anestezi yapıldıktan sonra uzandım ve aman Allahım bildiğiniz panik atak geçiyorum sandım. Bacaklarımın uyuşması beni öyle rahatsız etti ki genel anestezi yapılması için resmen yalvarmaya başladım. Neyse ki eşimi aldılar içeri o gelince biraz rahatladım ve başladılar tabi onlar başlamış ama ben sanıyorum ki daha başlamadı. 8 de girdiğimiz doğum 8:34 de kızımın sesini duymamızla sonlandı. Ne korkmama nede ağlamama değecek bir acı hissettim. Sezeryanı neden kötülüyorlar onu da anlamamış oldum böylece. Çünkü akşamına artık yavaşta olsa yürüyordum. Eve ertesi gün geldiğimizde aynı şekilde herhangi bir acı hissetmeden kendi işlerimi yapabiliyordum. Ve bugün 7. Gün sanki karnım kesilmemiş içimden bebek çıkmamış gibi. Bir gelelim diğer konuya yanımda kimseyi istemiyordum kalması için eşim ile beraber hastane de kalacaktık, evde de aynı şekilde. Ama iyi ki çok çok iyi ki annem yani eşimin annesi siz benim annemle karıştırmayın diye kayınvalidem olduğunu söylemek zorundayım ama benim annemden daha annedir bana o kalmış yanımızda. Gerek hastane de gerek evde öyle yardımcı oldu ki inat edip istemiyorum desem çok zorlanırmışım. Size naçizane tavsiyem kızlar eğer anlaşabildiğiniz bir büyüyünüz varsa mutlaka kalsın yanınızda uyku o kadar zor oluyormuş ki ilk zamanlar annem geceleri kızımla durmasa hiç uyumadan ne yapardım bilemiyorum. Kahvaltımız bazen öğleni geçiyordu eşim evde olmasına rağmen açıklıktan ve emzirmek için kalkmaktan uykum bölündüğü için baş ağrım oldu. Böyle zamanlarda destek almak çok çok önemli. Şuan kızım uyuyor bu gece çekirdek aile olarak evdeyiz bakalım uyanacak mı nasıl bir gece bizi bekliyor 🤷🏻♀️ Hiç korkmayın vajinal doğumu bilmiyorum yorum yapamıyorum o yüzden ama sezeryan düşünen annelerim dilerim benim ki kadar ağrısız ve rahat geçer bu süreçiniz. Şuraya ilk fotoğrafımızı bırakıyorum. Kızıma güzel rüyalar ve uykular dileyin lütfen 🤭 şimdi yanına kıvrılmaya gidiyorum eğer uyumaya devam ederse cevaplarınızı döneceğim💖 