Kubra0101 o kadar zor bir süreçti ki benim için. 21.haftadan sonra başladı her şey. Başta gittiğim hastane daha 24.haftadayken yatışımı yaptı ciğer geliştirici yapalım alalım bebeği gibi konuştu. Ben kendi rızamla çıktım oradan. Sonrasında 26.haftada özel muayenehanesi olan çok güvendiğim bir doktora gittim. Gider gitmez zaten gerilikten dolayı amniyosentez önerdi. E hocam bebek büyüdü nasıl yapıcaz dedim kendisi aracı oldu ve güvenilir bir yere yönlendirdi bizi. Bebek zaten küçük olduğu için haftasına göre ona zarar vermeyecek şekilde alındı örnek. Ama o gittiğim yerde amniyosentez öncesi perinatolog bana ‘sonuca göre bebek zaten downlu ise gebeliği gönül rahatlığıyla sonlandırırız ama değilse de zaten yaşamaz bu bebek’ dedi. Yahu o zaman ben neden karnıma kocaman iğne sokturup sıvı aldırıyorum şu an nasıl olsa yaşamayacaksa. Sen kimsin bunun kararını veriyorsun. Doktor karşımda bunları söylerken bebeğim karnımda kıpır kıpırdı. Allah’ın her günü ağladım. Eşime ‘bak ben bu bebeği ölü doğuracam ben kendimde olmam o zaman ölüsünü al gömücez yoksa çöpe atarlar’ diye ağladığımı biliyorum. Sonra sonuçlar çıktı ben kendi doktoruma gittim. O hafta önceki haftasına göre kilo almış gelişmişti. Sonuçlar da iyi gelince doktorum gözün aydın kromozomal bir sorunu olmasın da geris hallolur dedi. Sonra 1 kilo olsun da duruma göre bakarız falan dedi hatta. Yılların tecrübesi olacakların farkında tabi ama kişi işin içindeyken öyle bakamıyor. Haftalık kontrolüm vardı, o hafta benim mutlu huzurlu geçirdiğim son gebelik haftammış meğer. Çünkü amniyosentez sonucu temiz geldi , bebeğim kilo aldı tamam her şey yoluna girecek diye düşündüm. Sonraki hafta gittik 1 haftada sadece 30 gram falan almış. Hoca 3 gün sonraya kontrole gel dedi ben yine ağlamalara başladım tabi. Gittiğimizde de hiç kilo almamıştı. Hoca bana benim ablam da 900 gram doğurdu yeğenimi şimdi kocaman liseye gidiyor falan dedi önce. Ama bebim bebeğim 600-650 gramdı bu konuşmayı yaptığımızda Eyvah dedim.. sonra durum bi tık kritiğe doğru gidiyor senin artık hastaneye yatıp yakından izlenmen lazım. Bebek 2 güne de doğabilir 2 haftaya da dedi bana. Ben ağlıyorum tabi karşısında. Kendisinin bağlı olduğu bir üniversite hastanesine yatışım yapıldı ertesi gün. Her gün perinatolog gördü her gün nst bakıldı 4 sefer. Amniyosentez temiz olunca tabi tansiyona bağladı herkes geriliği sürekli tansiyon ölçümleri. Ben hastanede tam 3 hafta yattım. Yatışımın yapıldığı gün ve ertesi günü 2 doz ciğer geliştirici yapıldı bir doz da doğuma yakın yapılması planlandı. Her gün bir doktorun acımasızca konuşmalarına maruz kaldım. Kendim hemşireyim ve bir şeyleri biliyor olmak da aşırı yıprattı beni. Her neyse ben doğuma kadar hastanede yatacağımı biliyorum tabi alıştırdım kendimi orada odamı mini bir eve çevirdim resmen. 3 haftanın son birkaç gününde bebeğimin hareketleri yavaşlamıştı. Doktorlar hep bebek hareketleri önemli hissedemezsen mutlaka gel diyorlardı hep. 2-3 sefer ağlayarak bebeğimi hissedemiyorum diyerek gittim odalarına. Ultrason nst bakarak her şey yolunda diye odama geldim tekrar. 3 haftanın sonunda gece nstsi sırasında kalp atışları düştü bebeğimin. Ara ara oluyordu toparlıyordu ama bu sefer toparlamadı maalesef. Düştü uzun sürdü toparladı sonra tekrar düştü o sıra zaten gece nöbetteki tüm doktorlar asistanlar başımda ultrason cihazları dopplerler havalarda uçuştu. Hemen hocaya haber verdiler. O ne dedi artık bilmiyorum. Tam o sıra nöbetteki baş asistan ameliyathaneye ve yenidoğan yoğun bakıma haber verin dedi. İşte o zaman vakit geldi galiba dedim. Bu arada benim doğumumu hoca bi aksilik olmazsa 2 hafta sonraya planlıyordu. Çünkü yenidoğan yoğun bakımda ventilatör yani solunum cihazı yoktu bebek entübe olur yani ağzından akciğerine gidecek bir boru yardımı ile cihazdan soluk alıp verir dedikleri için cihaz ayarlanmaya çalışıyordu. Bebeğimin kalp atışları düşerken ben hüngür hüngür ağlıyorum eşim yanımda çaresizce bakıyor o sırada doktorun biri dediki yukarıda ventilatör yok bebek başka hastaneye sevk edilecek. Düşünsenize doğumdan sonra ben ve bebeğim başka hastanelerde kalacağız. Ben bunu duyup tamamen bırakmıştım kendimi zaten. Bebeğimin de kalp atışları toparlamayınca baş asistan bunun soru işareti kalmadı direkt alıcaz dedi ve beni ameliyathaneye indirdiler. Hiçbir şekilde ağzımı açamadım soracaklarımı soramadım şoktaydım galiba. Planlı bir doğum düşünüyordum çünkü böyle acil alınacağımı hiç hesaba katmadım. Ayrıca küçük bebekleri normal doğurtmuyorlar kaldıramadıkları için yani ben sezeryan olacağımı biliyordum zaten. Ameliyathaneye girince beni direkt masaya aldılar ve damar yolundan bir ilaç verdiler. Vakit olmadığı için spinal anestezi yapmadılar uyuşmadığı bekleyemezdik bebek tehlikedeydi. Genel anestezi yapıldı tamamen uyudum yani. En son doktorun hasta uyur uyumaz neşteri vurucam vakit yok hazır olsun herkes dediğini hatırlıyorum. Sonra gözümü açtığımda karnımda keskin bi ağrı inanılmaz bi üşüme ile asansördeydim ve bebeğim karnımda değildi. İnanılmaz bi boşluk. Yattığınız hastanede her doğum yapan kadının yanında bebeği var siz odaya boş dönüyorsunuz. İnanılmaz zor. Ben dayanamam sanıyordum ama Allah sabrını veriyormuş gerçekten. Odaya geldim beni temizlediler vs işte ben tabi kapıdan her girenin gözünün içine bakıyorum eşimi gönderiyorum bebek nasıl diye. Çünkü başka hastaneye gidecek dediler gitti mi bilmem lazım. Doğumumu yaptıran doktor geldi. Dünyanın en hızlı sezeryanıydı galiba 3 dakika içinde çıkardım bebeği dedi. 870 gram doğdu ve rabbime binlerce kez şükürler olsun ki entübasyon ihtiyacı olmamış burundan basınçlı oksijen ile nefes alabilmiş benim güçlü oğlum. 31.haftada 26 hafta ile uyumlu doğdu. Doğduktan sonraki gün kilo kaybetti 835 gram oldu. Ciğer geliştiricinin bu kadar önemli olacağını düşünmezdim üstelik son dozu yani doğum öncesi planlanan dozu yapılamadı. 16.günümüz bugün ben ilk birkaç gün çok zorlandım ağrılarım vs spinal anestezi de olmadığı için daha fazlaydı ve zor geçti. Bebeğime süt götürdüm ilk 2-3 gün hiç sütüm gelmedi. Prematüre bebekler için anne sütü çok önemli bağırsakları gelişmemiş olduğu için mama ağır geliyor çünkü. Aklınızda olsun. Ben taburcu oldum o kaldı tabi. Görmeye gidiyorum süt götürüyorum , 2 kere kucağıma bile aldım🙏🏻 1185 gr oldu şimdi. Kilosuna takılmayın ben her ultrasonda kilosunu sorduğumda rakamlara takılmayın doğduğundan durumu önemli demişti doktorlar gerçekten öyleymiş. Çünkü termini tamamlamış 3 kilo bebekler bile entübe oluyordu. Prematüre bebekler anne karnında stresli olduğundan dışarıda daha çabuk uyum sağlıyorlarmış. Korkmayın ve olabileceklere hazırlıklı olun benim gibi zorlanmayın sonra. Ama inanın çok güçlü oluyorlar. Ben doğumdan önce hep okuyordum burada güçlü onlar güçlü oluyorlar yazıyor prematüre anneleri. Diyordum 800-900 gram bebek ne kadar güçlü olacak ama oluyormuş 🙏🏻 rabbim sağlıkla kucaklamayı nasip etsin. Ben artık karnımda değilde küvezde zamanını tamamlıyormuş gibi bakıyorum. Rabbim yardımcınız olsun sabır güç kuvvet versin annenin de güçlü olması lazım çünkü hissediyorlar. Güçlü anne güçlü bebekler 🙏🏻🤲🏻