Öncelikle merhabalar
Ben doğumumu Niğde Devlet hastanesinde sezaryen yaptım, soranlara kesinlikle tavsiye etmiyorum. Bebeğimin hareketlerini saatlerce hissetmedim minik minik de sancılarım vardı ama sancılar kaydadeğer değil. Biz bebeğimin hareketlerini hissetmediğim için gece 12 civarı acile gittik, gittiğimiz gün ben tam 41 haftalığım normalde o gün kontrole gidecektik ama hareket hissetmeyince gece gittik. Aklımda yatış yok öylece giyindik çıktık evden. İlk başta nst bağlanmadı, açıklık kontrolü yapıldı 2 3 cm dediler sonra nöb doktorla görülmüşler yatış verdiler bi anda sağ kolumda tansiyon aleti sol kolumda damaryolu ne olduğunu anlamadım eşine telefon dahil eşyalarını ver çantanı filan alsın gelsin deyip beni gönderdiler. Biz ne yapacağımızı şaşırdık tabi. Sonra ben girdim bebeğim sağlıklı ise ben gündüz zaten kontrole gelicem süreci evde geçirmek istiyorum dedim ama kabul edilmedi ve benim saçmasapan doğum hikayem başlamış oldu. İçeri girip üstümü değiştirdikten sonra birisi geldi yine açıklık baktı, daha öncekinin üzerinden 10 20 dk anca geçmişken, o bakarken benim suyum patladı. Nst bağlandı çözüldü. Ben dedim ki pilates topumu getireyim mi işe yarar mı, bana “o bebeği kanalda olmayan insanlarda işe yarar senin bebeğin zaten kanalda” dediler. Sonra başkası geldi baktı, bi başkası geldi baktı derken ben sabah 8e kadar 5 farklı kişi tarafından açıklık bakıldım. Acıyor mu diyenlere, karşındaki insansa acımıyor. Son bakan kişi canımı inanılmaz yaktı bu esnada da açıklığım 5 6 cm e ulaşmıştı. Beni nstye bağladılar bide suni sancı bağladılar, nolur nstyi biraz sökelim diyorum şurası bozuk çıkmış biraz daha dur diyor, kıpırdama diyor ama ne mümkün kıpırdarsan da bozuk çıkıyo kayıyor. Neyse böyle 4 5 saat hiç çıkarmadan nst bağlı kaldım ve son bakıp canımı yakan kişi devamında hep açıklığıma bakan kişi oldu, arada başkaları da baktı birer kez ama aktif olarak hep o baktı sürekli sancı girdiğindeki gibi kıvrandım yatakta o bakarken. Ben zannediyorum ki açıklığım arttığı için bakılırken acıyor, onun hemen 2 dk sonrası başka birisi baktı hissetmedim bile. Onun insan olmayışıymış yani.
Odadayım, etrafta başka kadınların çığlıkları, telefon yok, nst ekranına bakim vakit geçsin dedim bakma tv izle deyip çevirdiler, tv nin kumanda yok, yani dikkatini dağıtabileceğin vakit geçirebileceğin hiçbir şey yok sadece sancı ve nstye bağlı yatar halde. Bide Allah cidden iyi insanla karşılaştırsın, o canımı çok yakan kişi geliyor üstümü açıyor açıklığa bakıyor sonra kıpırdama nst düzgün çıksın diyip çekip gidiyor arkasından battaniyem diye sesleniyorum umursamıyor biri duyup da gelip üstümü geri örten kadar öyle açıkta yattım. Yanıma ara sıra birilerini aldılar ama 21 saatte 1 kere annemi 1 kere eşimi 2 kere de kayınvalidemi gördüm toplam. Banyoya suya girmeye bile utanmasalar tek gir dicekler ayakta duramıyorken. Ben saat 6 7 gibi dayanamıyorum sezaryen istiyorum demeye başladım zaten o sularda da yine bir şeylerim düştü suniyi kapadılar oksijen bağladılar bir süre bana. Herhalde de ondan sonra geri suni sancı bağlanmadı zaten oralar da net değil biraz baygın gibiydim halsiz düşmüştüm hani açıklığım ilerlese bile doğuma gücüm kalmamıştı. Bana imzalatılan kağıdı okudum sıkıntıdan ilk başta, orda hastaya istediği takdirde epidural aneljezi yapılacağı bilgisi verildi diyordu, epidural istedim yok dendi. Sancı geldikçe ıkınsam açıklığım ilerler mi ıkınayım mı dedim sakın ıkınma bebeğin kafasını şişirirsin dedi canımı çok yakan hemşire. Hatta tuvalete giderken bile ıkınmadan yap diye uyardı her seferinde. Her seferinde diyorum çünkü sadece tuvalete gittikçe nstden çözüldüm. Kağıt aşağı kadar akıyor yırtıp devam ediyorlar o kadar ki yatarak geçirdim süreci. En son açıklığım 6 7 olmuştu ama benden suniyi çektiler galiba geri de bağlamadılar kötülenince benim de zamanla sancı sıklığım azalmış olmalı ki Allahım nolur acıdan bayılayım da hissetmeyeyim artık derken uyuyakalmışım. Sonra saat 9da başıma geldiler sezaryene alıyoruz diye bir hışımla sezaryene alındım. Ne doğumumu doğru dürüst hatırlıyorum, ne bebeğimin sesini, yanağıma koyduğunda ne bişey hissedebildim, ölmemeye çalışıyordum çünkü sadece. Neyse her şey bitti odamızdayız, sabaha karşı bebeğimin hep tükürük çıkarması garip geldi, bir de kustu siyah balgam gibi bişey var annem hemşireye sordu allah o hemşireden razı olsun. Benim suyum geldiği halde 21 saat bekletildiğimin bilgisi verilmemiş. Gittiğimizde tesadüf eseri öğrendiler hemşire hemen kan almış bebeğimden bi bakıyor enfeksiyon var. Sabah 6 da küvöze girdi kızım, oradaki doktor dedi ki maksimum 18 saat tutulabilir su geldikten fazlası riskli o yüzden enfeksiyon olmuş. Ben pazara kadar hastanede kaldım pazar taburcu olup anne oteli diye saçmasapan bir yere yerleştim küvözler koridorun bi ucu odalar başka bi ucu bebeklerimiz ağladıkça sesleniyorlar gidip bakıyoruz. Ama şartlar o kadar kötü ki normal bir insan için bile. Refakatçi yok kendiniz refakatçisiniz zaten dendi. Yataktan kalkamıyoruz tutacak yer yok acıdan kalkmak 5 dk sürüyor, tuvaletin kapısı tuvalete takılıyor açıp kapatamıyorsun göbeğine çarparak diye korkudan, koltuklar alçak otursan kalkamıyorsun kalksan oturamıyorsun, küvözün önüne koltuk koymuşlar camı açıp kapatamıyorsun kendin ordayken ama çekilemiyorsun da kablolar bağlı bebeğine, koltuğa eğilmekten şuan kamburum çıktı dik duramıyorum, bezi biberonu bir şeyleri koycak yerin yok koltuğun incecik kenarlarına sıralıyorum otururken arkamda kalanı alamıyorum, koltuk dediğim de avuç kadar şöyle yan oturim de rahat emzirim desen sığmıyorsun. Zaten canım acıyor bunu söylemeye bile gerek yok. Neyse ki insanlar iyi derken bi tane dağ ayısı geliyor bebeğinden kan aldım enfeksiyonu yükselmiş kan şekeri de 45 olmuş 40dan aşağısı ölümcül bebeğini besleyemiyorsun senin yüzünden demiyor mu sağolsun… Ben iyice gittim yani telefonumda iki gün önceki fotoğrafı görüp bile ağlar oldum mutluymuşum ne kadar eski zaman gibi geliyor filan diye. Neyse ama şükürler olsun perşembe günü kan alındı değerlerimiz düzelmiş çıktık küvözden evimizdeyiz, hızlandırılmış bir iyileşme ve annelik kursu ile eve geldim ama tabi ki hala kendimi yetersiz buluyorum o dağ ayısı yüzünden en ufak bi şeyde kendimi suçluyorum bakamıyorsun diye. Hakkımı helal etmediğim birkaç kişi dışında ne ağrımı ne sancımı hatırlıyorum evet canım yanmıştı ama o nasıl bir histi bilmiyorum şuan. Allah öyle bir güç veriyor ki hiç merak etmeyin bu kadar şeye rağmen hala hassas içerik demek haksızlık olur doğumuma diye düşünüyorum. Kızıma sağlıkla kavuştum önemli olan bu Allah hepimizin evladına sağlık versin uzun hayırlı ömürler versin. Uzun oldu helal edin. Yazım hatam varsa da bakamadım kızçem ağlıyor 🙋🏻♀️ sorularınızı gecikmeli de olsa cevaplarım seve seve
Ha bu arada korktuğum ne varsa başıma geldi korkmayın hiçbiri o kadar kötü değilmiş, fiziksel acının hepsi geçiyor Allah psikolojik yara bırakacak insanlar çıkarmasın karşınıza