Forumda ki doğum hikayelerini hep okudum, her doğum kendine hastır ama tecrübelerden ne kapsam kardır dedim.. Sonunda buraya yazmak bana da nasip oldu.. Normal doğum ya da günümüzde popüler adıyla doğal doğum istiyordum ve bu nedenle bekleyebildiniz kadar beklemek istedim.Cumartesi doktor kontrolüne gittiğimde 39+6 da hala sancım gözükmüyordu ve kızımın kanala girme girişimi de yoktu. Doktorum bu seferde vajinal muayene yaptı ve artık yapabileceğim bir şey yok dedi. Ben de kabullenmiştim zaten dedim pazartesiye kadar bekleyelim olmadı o gün sezaryen yapalım. En son konuşmamız bu şekilde eve döndüm. Pazar günü hafif ağrılarım vardı ama zaten son 3 haftadır o ağrılar hep vardı. Yaptığım takiplerde şiddeti artan ve sıklaşan ağrılar değillerdi yani doğum için şüphelenmeye gerek yoktu. Pazar gecesi saat 2 de ağrıya uyandım, tuvalete gittim ve geri uyudum. Saat 3 de bu sefer yine bir ağrı ile uyandım ve artık uyuyamadım her 25 dakika da bir ağrı giriyordu. Saat 4 e doğru doktorumu aradım ağrım olduğunu ve hastaneye biraz daha erken gidip gidemeyeceğimizi sordum. Sonuçta bizi saat 8 de ameliyat için bekliyorlardı. Hemen gidebileceğimi söyledi. Hemen duş aldım zaten planlı bir doğum olduğu için tüm eşyalarımız hazırdı. Hastane ile aramızdaki mesafe 2 saat kadardı ve yolda da ağrılarım devam etti. Saat 7 de hastaneye girdiğimde beni hemen nst ye bağladılar yine sancım gözükmüyordu. Sonra ebe muayene etti ve odama geçtim. 5 dakika geçmişti ki doktorum aradı 6 cm açılmam varmış. Hep istediğimiz normal doğumu izlemeye karar verdik. Bu arada beni yeniden nst ye bağladılar. Bu sefer daha uzundu. Daha sonrasında duşa girdim sıcak su çok rahatlatıyordu. Biraz koridorda yürüdüm. Sonra beni bir daha nst ye bağladılar, uzun oldukça uzun geldi ve artık ağrılarım iyice artmıştı. Son 5 dakikası kala hemşireye epidürel istiyorum dedim , hatta doktorumu da aradım bana epidürel versinler dedim. O da kontrol edelim dayanmaya devam et lütfen dedi. 2 dakika sonra beni yeniden ebe kontrolüne aldılar açılmam 9 cm olmuş ebe artık epidürel yardımcı olmaz dedi. Vajinamın sağ tarafında ki kaslar hala sıkıymış ve bebek aşağıya inmiyordu. Bana her ağrı geldiğinde çömelmemeli artık hep hareket etmemi istedi. Doktoruma da aynı bilgiyi vermişler. Zaten benim istediğimde hareket etmekti ve gerçekten ağrıları çok daha kolay atlatamaya başladım. Sonra odaya gelen hemşire bir ilaç vereceğiz dedi. O ilaç ile ağrılarımın hissettiğim şiddeti azaldı ve kafam bir milyon oldu :D Ve artık doğumhaneye gitme zamanıydı beni tekerlekli sandalye ile götürdüler yolda doktorumu gördüm, ona el salladığımı hatırlıyorum. Sonra çatala oturdum bir yanımda kocam diğer yanımda ise annem vardı doktorum ağrı gelince ıkın lütfen dedi. İzlediğim videolarda gördüğüm gibi derin nefes aldım ve hiç kesmeden ıkınabildiğim kadar ıkındım. Doktorum hep motive edici konuştu benimle, ebeler ise ilk gebeliğimde bu şekilde ıkınabildiğime şaşırdılar. Kızım çok yavaş ilerliyordu o yüzden ıkınma işlemim uzadı 10 dakika da yapabileceğim doğum yarım saatte oldu. Sonrasında ki rahatlama hissi yok mu harika ötesi :) En mükemmeli de kızımın kucağımda olduğu an.. çocuk doktoru gelene kadar kızımla sarıldık sonra onu muayene ettiler, giydirdiler ve tekrar kucağımdaydı. Sonra plesantayı çıkardık doktorum hiç zorlamadı masaj yaptı sonra ıkındırdı ve çok kolay bir şekilde tamamladık. Doktorum yırtık ve kesik yok dedi sadece vajinamın iç kısmında sıyrıklar varmış onlara dikiş attı ve artık kalkmaya hazırdım. Kalktık bebeğimizi kucağımıza aldık ve yürüyerek kapıda bizi bekleyen sevdiklerimize kavuştuk. Benim canım çok tatlıdır ama ağrılar gerçekten dayanılmayacak gibi değildi. Ki ben kilolu bir hamileydim. Eğer tüm doğumlarımın ağrısı böyle olacaksa doğurmaya devam edebilirim :) okuduğunuz için teşekkür ederim. Bebeğini kucağına almak için gün sayan herkese kolay doğumlar ve kolay iyileşme süreci dilerim.